Nederland en nostalgie

Het is een beetje raar om mijn vorige blogpost te lezen na een reisje naar Nederland. Ookal vind ik het hier nog steeds niet "saai"... Nouja, laat ik eerlijk zijn. Wanneer ik in Nederland ben heb ik het een stuk leuker dan hier, al is dat waarschijnlijk ook omdat ik dan vakantie heb en gewoon meer kan doen. En weer doe ik het!

Laat ik even niet nuanceren: Ik zou veel liever in Nederland zijn dan in Amerika. Ik vind het in Nederland leuker.

Zo.

Dat betekent niet dat ik terug wil verhuizen, maar ik vind het wel leuker in Nederland. Alhoewel... dat komt tegenwoordig volgens mij totaal door de mensen die er zijn, niet door het land. Lake Oswego is echt prachtig. Gisteren ging ik wandelen (muziek aan, lekker in de zon) en dat is zeker mooi. De bloesems in de bomen, zonlicht op het meer, gezellige huisjes boven op de berg... Met de omgeving is niets mis. Met mijn vrienden hier ook niet trouwens, maar ik mis jullie wel heel erg, vooral wanneer zo'n reisje naar Nederland me eraan herinnert.

Oh, ja, dat was erg leuk trouwens. Iedereen zien, het dagje op school, naar de Efteling met Rick, die taart bakken, de pannenkoeken en piano extravaganza bij San... op en top vermakelijk! (Mijn god, wat een oudbollige uitspraak.) Maar jullie begrijpen wat ik bedoel.

Ik ben trouwens niet zo onder de indruk meer van het openbaar vervoer. We hadden telkens lange wachttijden op weg en terug van de Efteling, en toen ik de treinen het meeste nodig had reden ze niet. De ochtend van mijn vertrek zou ik het vliegtuig niet gehaald hebben als Sandra's ouders me niet naar het vliegveld hadden gebracht - iets waarvoor ze mijn eeuwige dank (nog steeds!) hebben.

De vlucht terug was zalig. De stoel naast me was vrij, dus ik kon met mijn twee kussentjes op de leuning van 1 stoel languit liggen en naar muziek luisteren. Heerlijk geslapen voor een uur of vijf, geweldig. En de jetlag was erg handig omdat ik elke ochtend lekker vroeg op kon staan om huiswerk te maken/rond te hangen tot ik naar school moest.

Nu het nostalgie gedeelte! Dit is niet boeiend voor mensen die niet bij me op ponyrijden zaten vroeger, maar ik vind het wel leuk om te vertellen.

Met Engels was er een opdracht om je ogen dicht te doen en te denken over een speciale plek, een speciaal seizoen, een soort talisman uit je jeugd, of iets dergelijks. Ik deed de eerste en de laatste daarvan. Beiden hadden betrekking op ponyrijden. Mijn speciale plek was boven in de wei bij José, en mijn talisman was de Heilige Haarbal. Doordat ik daar best wel diep in de nostalgie van zakte heb ik besloten dat ik zeker weten naar ponyrijden moet komen ergens deze zomer.

Tot dusver mijn leven terug in Amerika! Vol nostalgie en verlangens naar Nederland, wat een drama. Maak jullie alleen geen zorgen, want binnenkort gaat dat wel beter worden. De Müllertjes komen in mei, en ik ga waarschijnlijk met mijn vriendengroep prom boycotten en lasergamen in de plaats daarvan. Zal erg vermakelijk moeten zijn! Nouja, tot de volgende keer allemaal. ^^

Saai

Wat is de definitie van saai? Een les waar je constant op moet letten al boeit het vak je niks? Leven in een plek waar je niet uit mag na twaalf uur? Geen interessante liefdesinteresses die je veel en vaak om de nek hangen?

Laatst kwam ik Jake weer eens tegen in de school. Zijn vader werkt ook bij Nike, en samen met Ilse, Cisco en mij is hij deel van de reeds verhuisde groep Nederlanders op mijn school. Reeds is relatief - een aantal jaar. Jake is hier volgens mij al twee jaar. We gaan allebei naar Nederland tijdens spring break, en kijken er allebei naar uit. Alhoewel, om verschillende redenen.

Jake vindt het namelijk saai hier. Cisco heeft hetzelfde sentiment aangegeven. Gelukkig gaan zij beiden verhuizen deze zomervakantie, dus ze hoeven er niet onder te lijden. (Wel jammer - op hun oefen ik mijn Nederlands.) Maargoed. Leven hier is dus 'saai'. Dan vraag ik me af wat spannend is in Nederland. Het drinken? Het laat uitgaan? Het gevoel dat je overal heen kan zonder hulp van je ouders?

Ik vind het hier namelijk absoluut niet saai, maar ik heb nooit van uitgaan gehouden. Voor mij zijn Japans club activiteiten een stuk leuker dan een avondje naar een ander soort club in Nederland. Dat is puur persoonlijk uiteraard, maar toch kan ik naast het fietsen, openbaar vervoer en het uitgaan niet bedenken wat er spannender is aan Nederland. Ik vind in Amerika zijn op zichzelf al spannend - het voelt alsof je in een land woont die echt uitmaakt, waar andere landen over horen zelfs al willen ze dat niet. Je bent in het land waar de Oscars worden uitgedeeld, en dat voelt goed.

Met geschiedenis hadden we het er zelfs over, dat er een theorie is dat risico's nemen genetisch bepaald is. Aangezien Amerika vooral bestaat uit mensen wiens voorgangers risico's namen - namelijk emigreren naar een land waar je niet weet wat voor toekomst je te wachten staat - wordt genetica aangewezen als oorzaak van de happy-go-lucky, shoot-for-the-stars Amerikanen. Of het waar is weet ik niet. Is Amerika een zogenoemde world power omdat het bestaat uit mensen die risico's nemen? Geen idee. Maar er is wel een bepaalde sfeer hier die lijkt te zeggen dat niks onmogelijk is - al is meer verboden dan in Nederland.

Dit wil niet zeggen dat ik Nederland niet spannend vind trouwens, al ligt mijn liefde voor Oranje vooral in het openbaar vervoer en het fietsen. Maar dat het hier saai is? Nee, dat zeker niet.

We verloren trouwens wel met bowlen, maar het andere team gebruikte bumpers, pffft. De diehard Japans-clubbers (die in de meerderheid waren) vonden dat bumpers voor mietjes waren. En dat is zo. Dus éigenlijk hebben we gewonnen!