Het is een beetje raar om mijn vorige blogpost te lezen na een reisje naar Nederland. Ookal vind ik het hier nog steeds niet "saai"... Nouja, laat ik eerlijk zijn. Wanneer ik in Nederland ben heb ik het een stuk leuker dan hier, al is dat waarschijnlijk ook omdat ik dan vakantie heb en gewoon meer kan doen. En weer doe ik het!
Laat ik even niet nuanceren: Ik zou veel liever in Nederland zijn dan in Amerika. Ik vind het in Nederland leuker.
Zo.
Dat betekent niet dat ik terug wil verhuizen, maar ik vind het wel leuker in Nederland. Alhoewel... dat komt tegenwoordig volgens mij totaal door de mensen die er zijn, niet door het land. Lake Oswego is echt prachtig. Gisteren ging ik wandelen (muziek aan, lekker in de zon) en dat is zeker mooi. De bloesems in de bomen, zonlicht op het meer, gezellige huisjes boven op de berg... Met de omgeving is niets mis. Met mijn vrienden hier ook niet trouwens, maar ik mis jullie wel heel erg, vooral wanneer zo'n reisje naar Nederland me eraan herinnert.
Oh, ja, dat was erg leuk trouwens. Iedereen zien, het dagje op school, naar de Efteling met Rick, die taart bakken, de pannenkoeken en piano extravaganza bij San... op en top vermakelijk! (Mijn god, wat een oudbollige uitspraak.) Maar jullie begrijpen wat ik bedoel.
Ik ben trouwens niet zo onder de indruk meer van het openbaar vervoer. We hadden telkens lange wachttijden op weg en terug van de Efteling, en toen ik de treinen het meeste nodig had reden ze niet. De ochtend van mijn vertrek zou ik het vliegtuig niet gehaald hebben als Sandra's ouders me niet naar het vliegveld hadden gebracht - iets waarvoor ze mijn eeuwige dank (nog steeds!) hebben.
De vlucht terug was zalig. De stoel naast me was vrij, dus ik kon met mijn twee kussentjes op de leuning van 1 stoel languit liggen en naar muziek luisteren. Heerlijk geslapen voor een uur of vijf, geweldig. En de jetlag was erg handig omdat ik elke ochtend lekker vroeg op kon staan om huiswerk te maken/rond te hangen tot ik naar school moest.
Nu het nostalgie gedeelte! Dit is niet boeiend voor mensen die niet bij me op ponyrijden zaten vroeger, maar ik vind het wel leuk om te vertellen.
Met Engels was er een opdracht om je ogen dicht te doen en te denken over een speciale plek, een speciaal seizoen, een soort talisman uit je jeugd, of iets dergelijks. Ik deed de eerste en de laatste daarvan. Beiden hadden betrekking op ponyrijden. Mijn speciale plek was boven in de wei bij José, en mijn talisman was de Heilige Haarbal. Doordat ik daar best wel diep in de nostalgie van zakte heb ik besloten dat ik zeker weten naar ponyrijden moet komen ergens deze zomer.
Tot dusver mijn leven terug in Amerika! Vol nostalgie en verlangens naar Nederland, wat een drama. Maak jullie alleen geen zorgen, want binnenkort gaat dat wel beter worden. De Müllertjes komen in mei, en ik ga waarschijnlijk met mijn vriendengroep prom boycotten en lasergamen in de plaats daarvan. Zal erg vermakelijk moeten zijn! Nouja, tot de volgende keer allemaal. ^^
Posts tonen met het label Ugchelen is de coolste plek ter wereld. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Ugchelen is de coolste plek ter wereld. Alle posts tonen
vrijdag 4 april 2008
zaterdag 5 januari 2008
Vakantie
Geweldig. Geweldig geweldig geweldig.
Ik denk niet dat een leukere vakantie mogelijk zou zijn geweest, als ik heel eerlijk ben. Mexico en Bonaire zijn niks bij naar Nederland en allemaal vrienden weer zien!
Het begon echter met familie zien in Schotland. Dat was ook leuk, en het gaf me een beetje tijd om mijn jetlag uit te zitten. Slapen kan op heel veel verschillende plekken, gelukkig:
Op de grond bij mijn oma:
In een restaurant:
Toen ik in Nederland aankwam was mijn jetlag voorbij. Dat was maar goed ook, want ik zou anders heel veel gezelligheid gemist hebben. Het was zo leuk! Gelijk de eerste avond dat ik in Ugchelen was logeerde ik bij Sandra met Esther en Mandy, en die hadden een appeltaart voor me gebakken met de letter V in marsepein erop. Dat was zo lief! Wat ook onsprekelijk lief was was het feit dat Sandra, Mandy en Esther allemaal om half acht opstonden met me de volgende ochtend omdat ik nou eenmaal debiel genoeg was om om half elf in Huizen te moeten zijn. Ik zal niet snel vergeten hoe ik in mijn roze pyjama over straat naar huis rende met een doos appeltaart in mijn handen.
Na even in Huizen te zijn was het tof om te bowlen met iedereen van school. Het was zo raar jullie allemaal weer te zien, maar ook heel leuk. Alsof er helemaal niks veranderd was, terwijl ik al een half jaar in Amerika woon. Dat gevoel kreeg ik trouwens wel vaker terwijl ik in Nederland was. Ik had verwacht dat ik me als buitenstaander zou voelen, of ten minste alsof ik er niet écht meer bij hoorde, maar dat voelde ik totaal niet. Het was met schoolvrienden trouwens wel heel vervelend dat we maar zo kort samen konden zijn - volgende keer dat ik in Nederland ben zorg ik dat we meer tijd hebben. (Als jullie me nog willen zien na mijn verschrikkelijke bowling talent te waarnemen.)
Na mijn rampzalige bowling pogingen (totaal gebaseerd op geluk, richten maakte het alleen maar erger) was het tijd om Rick weer te zien. Het was (net zoals de voorgaande ontmoetingen) heel gezellig, en we poogden samen Final Fantasy 9 uit te spelen de keren dat we elkaar zagen. Dat was echter een onbereikbaar doel. Ik weet niet hoeveel van jullie RPGs spelen zoals Final Fantasy, maar die spelletjes duren minstens 60 uur meestal, en zoveel tijd hadden we niet. Wat ook heel cool was was toen Rick me later in de week Dearly Beloved op de piano leerde spelen. (Dat is het liedje dat speelt op het menu scherm van Kingdom Hearts, voor de onwetenden.) Ik kan hem jammer genoeg nog steeds niet zelf spelen, alleen het deel met de rechterhand. De pedaal op een piano is ook nog steeds een mysterie, maar het komt in de buurt!
Verder waren er nog meer toffe dingen, zoals nieuwjaar en de TaZrum meeting. Met nieuwjaar overleefde Mandy een vuurpijl in haar maag, die (gelukkig) kaatste en een meter van ons af explodeerde. Met de TaZrum meeting overleefden de aanwezigen ik en Sander die 'All I Ask of You' zongen, ook een wonder! Al met al was mijn weekje Nederland een geweldig succes. Ik heb me zo erg vermaakt! De terugreis was ook helemaal niet zo erg - ik was verschikkelijk moe, maar de reis was zo voorbij.
Trouwens, Stefan, ik zag je op de fiets een keer (maar kon niet op tijd roepen), dus we hebben elkaar dit jaar inderdaad meer gezien dan voorgaande jaren.
Nu moet ik nog wachten op de filmpjes en foto's waarop ik mijzelf belachelijk maak op de meeting en is het helemaal af. Zometeen begint het Amerikaanse leven weer - maar ik had een hele leuke pauze tussendoor.
Bedankt iedereen! Alles was super, en ik ga jullie missen zoals een walrus die zijn emmer mist.
Etc.
Ik denk niet dat een leukere vakantie mogelijk zou zijn geweest, als ik heel eerlijk ben. Mexico en Bonaire zijn niks bij naar Nederland en allemaal vrienden weer zien!
Het begon echter met familie zien in Schotland. Dat was ook leuk, en het gaf me een beetje tijd om mijn jetlag uit te zitten. Slapen kan op heel veel verschillende plekken, gelukkig:
Op de grond bij mijn oma:
In een restaurant:
Toen ik in Nederland aankwam was mijn jetlag voorbij. Dat was maar goed ook, want ik zou anders heel veel gezelligheid gemist hebben. Het was zo leuk! Gelijk de eerste avond dat ik in Ugchelen was logeerde ik bij Sandra met Esther en Mandy, en die hadden een appeltaart voor me gebakken met de letter V in marsepein erop. Dat was zo lief! Wat ook onsprekelijk lief was was het feit dat Sandra, Mandy en Esther allemaal om half acht opstonden met me de volgende ochtend omdat ik nou eenmaal debiel genoeg was om om half elf in Huizen te moeten zijn. Ik zal niet snel vergeten hoe ik in mijn roze pyjama over straat naar huis rende met een doos appeltaart in mijn handen.
Na even in Huizen te zijn was het tof om te bowlen met iedereen van school. Het was zo raar jullie allemaal weer te zien, maar ook heel leuk. Alsof er helemaal niks veranderd was, terwijl ik al een half jaar in Amerika woon. Dat gevoel kreeg ik trouwens wel vaker terwijl ik in Nederland was. Ik had verwacht dat ik me als buitenstaander zou voelen, of ten minste alsof ik er niet écht meer bij hoorde, maar dat voelde ik totaal niet. Het was met schoolvrienden trouwens wel heel vervelend dat we maar zo kort samen konden zijn - volgende keer dat ik in Nederland ben zorg ik dat we meer tijd hebben. (Als jullie me nog willen zien na mijn verschrikkelijke bowling talent te waarnemen.)
Na mijn rampzalige bowling pogingen (totaal gebaseerd op geluk, richten maakte het alleen maar erger) was het tijd om Rick weer te zien. Het was (net zoals de voorgaande ontmoetingen) heel gezellig, en we poogden samen Final Fantasy 9 uit te spelen de keren dat we elkaar zagen. Dat was echter een onbereikbaar doel. Ik weet niet hoeveel van jullie RPGs spelen zoals Final Fantasy, maar die spelletjes duren minstens 60 uur meestal, en zoveel tijd hadden we niet. Wat ook heel cool was was toen Rick me later in de week Dearly Beloved op de piano leerde spelen. (Dat is het liedje dat speelt op het menu scherm van Kingdom Hearts, voor de onwetenden.) Ik kan hem jammer genoeg nog steeds niet zelf spelen, alleen het deel met de rechterhand. De pedaal op een piano is ook nog steeds een mysterie, maar het komt in de buurt!
Verder waren er nog meer toffe dingen, zoals nieuwjaar en de TaZrum meeting. Met nieuwjaar overleefde Mandy een vuurpijl in haar maag, die (gelukkig) kaatste en een meter van ons af explodeerde. Met de TaZrum meeting overleefden de aanwezigen ik en Sander die 'All I Ask of You' zongen, ook een wonder! Al met al was mijn weekje Nederland een geweldig succes. Ik heb me zo erg vermaakt! De terugreis was ook helemaal niet zo erg - ik was verschikkelijk moe, maar de reis was zo voorbij.
Trouwens, Stefan, ik zag je op de fiets een keer (maar kon niet op tijd roepen), dus we hebben elkaar dit jaar inderdaad meer gezien dan voorgaande jaren.
Nu moet ik nog wachten op de filmpjes en foto's waarop ik mijzelf belachelijk maak op de meeting en is het helemaal af. Zometeen begint het Amerikaanse leven weer - maar ik had een hele leuke pauze tussendoor.
Bedankt iedereen! Alles was super, en ik ga jullie missen zoals een walrus die zijn emmer mist.
Etc.
woensdag 22 augustus 2007
Gedoe
Ik weet niet hoe sommigen van jullie over mijn blog te weten komen, maar ik vind het echt leuk dat het gebeurt en dat ik opeens weer wat hoor van jullie. Dus hoi en cool dat je het leest!
Wat óók heel cool was waren de vorige twee weken. Ik had het heel, heel erg fijn met Rick - het enige vervelende was dat de vlucht terug een dag eerder was dan we verwacht hadden; dat was een hele onplezante verrassing de dag voor hij weg moest. Vanochtend hebben mijn moeder en ik hem naar het vliegveld gebracht. Het was echt heel erg typisch want ik was kotsmisselijk (ondanks dat ik in de eerste plaats niks in mijn maag had om op te kotsen) en hij kreeg hartkloppingen. Niet het epitoom van makkelijk afscheid nemen! (Niet dat dat zonder fysieke problemen wel zo geweest zou zijn.) Ik weet niet hoe het komt dat ik zo misselijk ben, maar het is heel erg vervelend. Het is ook heel erg vervelend om te moeten kotsen met niks in je maag - ik was vergeten hoe dat was. Ik zal dat niet spoedig weer vergeten.
Gelukkig komt Litania in oktober! Dan wordt het feest! Ik beloof te proberen mijn maaginhoud op de juiste plek te houden.
In ieder geval, het was dus heel leuk de afgelopen tijd. Mijn rooster voor het volgende schooljaar is ook binnen - en er klopt niks van. Ik heb een echt pretpakket, met helemaal geen scheikunde of natuurkunde. Het doet een beetje pijn om het te zeggen, maar ik wil scheikunde. Het doet ook pijn dat ik mijn broer heb gevraagd om mijn scheikunde schrift uit Nederland mee te nemen - dat is bijna zo erg als gewoon toegeven dat Hietbrink een goede leraar was.
Trouwens, ik mis Ugchelen en alles eromheen. Echt heel erg als ik erover nadenk. Ik had het er met Rick over en misschien is het toch wel goed om het ergens te bekennen, want het is een beetje schijnheilig om de hele tijd maar te doen alsof ik het constant naar mijn zin heb en niks mis. Ik mis zelfs school en naar school fietsen terwijl ik dacht dat ik dat haatte. Daar moet ik wel bij zeggen dat ik op dit moment wel een stuk, eh... zwakker ben dan normaal, dus normaal is het niet zo erg als op dit specifieke moment. Uiteraard mis ik mensen (waaronder waarschijnlijk iedereen die dit leest) veel meer dan locaties en gewoontes. Dus gefeliciteerd met gemist zijn!
Nouja leven gaat door. Emo zijn ligt me ook helemaal niet, ik haat haar in mijn gezicht. En strakke broeken. En verdrietig zijn. Maar ik vind die riemen wel leuk, al zijn ze niks voor mij.
Ik zal foto's posten wanneer ik ze heb!
Wat óók heel cool was waren de vorige twee weken. Ik had het heel, heel erg fijn met Rick - het enige vervelende was dat de vlucht terug een dag eerder was dan we verwacht hadden; dat was een hele onplezante verrassing de dag voor hij weg moest. Vanochtend hebben mijn moeder en ik hem naar het vliegveld gebracht. Het was echt heel erg typisch want ik was kotsmisselijk (ondanks dat ik in de eerste plaats niks in mijn maag had om op te kotsen) en hij kreeg hartkloppingen. Niet het epitoom van makkelijk afscheid nemen! (Niet dat dat zonder fysieke problemen wel zo geweest zou zijn.) Ik weet niet hoe het komt dat ik zo misselijk ben, maar het is heel erg vervelend. Het is ook heel erg vervelend om te moeten kotsen met niks in je maag - ik was vergeten hoe dat was. Ik zal dat niet spoedig weer vergeten.
Gelukkig komt Litania in oktober! Dan wordt het feest! Ik beloof te proberen mijn maaginhoud op de juiste plek te houden.
In ieder geval, het was dus heel leuk de afgelopen tijd. Mijn rooster voor het volgende schooljaar is ook binnen - en er klopt niks van. Ik heb een echt pretpakket, met helemaal geen scheikunde of natuurkunde. Het doet een beetje pijn om het te zeggen, maar ik wil scheikunde. Het doet ook pijn dat ik mijn broer heb gevraagd om mijn scheikunde schrift uit Nederland mee te nemen - dat is bijna zo erg als gewoon toegeven dat Hietbrink een goede leraar was.
Trouwens, ik mis Ugchelen en alles eromheen. Echt heel erg als ik erover nadenk. Ik had het er met Rick over en misschien is het toch wel goed om het ergens te bekennen, want het is een beetje schijnheilig om de hele tijd maar te doen alsof ik het constant naar mijn zin heb en niks mis. Ik mis zelfs school en naar school fietsen terwijl ik dacht dat ik dat haatte. Daar moet ik wel bij zeggen dat ik op dit moment wel een stuk, eh... zwakker ben dan normaal, dus normaal is het niet zo erg als op dit specifieke moment. Uiteraard mis ik mensen (waaronder waarschijnlijk iedereen die dit leest) veel meer dan locaties en gewoontes. Dus gefeliciteerd met gemist zijn!
Nouja leven gaat door. Emo zijn ligt me ook helemaal niet, ik haat haar in mijn gezicht. En strakke broeken. En verdrietig zijn. Maar ik vind die riemen wel leuk, al zijn ze niks voor mij.
Ik zal foto's posten wanneer ik ze heb!
Abonneren op:
Posts (Atom)