Meesten van jullie weten dit al, maar ik heb mijn rijbewijs. Yay! Ik vind het geweldig om rond te rijden in mijn eentje, luidkeels meezingend met mijn muziek - heerlijk!
Anders dan dat is er niet heel veel gebeurt, al is het een tijd geleden dat ik voor het laatst wat zei. Eigenlijk haalde ik gewoon de dag na de vorige post mijn rijbewijs, en ik zei er in die post niks over omdat ik bang was dat ik zou falen en jullie het allemaal zouden weten. Maar het ging allemaal goed dus dat is allemaal prima.
Oh, ik ben een nieuw big aan het ontleden, dit keer in AP bio. Deze is een jongen dus we konden hem Hamlet noemen! En ik werk samen met Ran (een goede vriend van me) dus het is nog leuk om te doen ook. Mijn partner in anatomie is wel aardig maar ik ken haar niet zo goed. Gisteren waren we rond het hart aan het ontleden, en het was fascinerend - alles wat je in je biologie boek ziet, maar dan hoe het echt in elkaar zit.
Verder zijn mijn grootouders hier al een aantal weken, en dat is gezellig. Ze gaan alleen binnenkort weg, wat dan weer ruim gecompenseerd wordt door de Müllertjes die komen. Daar heb ik echt veel zin in, al zal ik waarschijnlijk constant aan het werk zijn. Nouja... constant... af en toe. Het is al bijna zomervakantie hier!
Posts tonen met het label auto rijden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label auto rijden. Alle posts tonen
vrijdag 25 april 2008
zondag 27 januari 2008
We bouwden deze stad op steen en rol
Met zo'n informatieve titel weten jullie vast al wat jullie moeten verwachten in deze post. Nee? Oh, nouja, dan kom je er zo achter.
Ten eerste, één woord: varkensfoetus. Dit is het sensationele gedeelte van de post, die eigenlijk aan het einde zou moeten zodat jullie blijven lezen. Omdat ik dat soort commerciële onzin tegen ga in mijn blog zal ik dit voorval het eerste vertellen, aangezien dat min of meer chronologisch is.
Met 'Human Physiology & Anatomy', een heel leuk vak, moesten wij de spieren in een big aan kunnen wijzen in de praktijk. Dat betekent opensnijden, vellen en hier en daar het connective tissue en het vet wegschrapen. Geen pretje, vooral wanneer je op de droogste dagen al een zwakke maag hebt. Daarentegen ook geen ramp. De foetussen (even groot als een net geboren big) zaten eerst in grote vaten conserveermiddelen te drijven. Alhoewel, ze waren uiteraard dood dus het was meer zinken dan drijven. In ieder geval, ik moest een dood biggetje van de bodem van een groot vat vol conserveermiddelen pakken en in de bak die mijn partner vasthield neerleggen. Het probleem? Ik had wel een handschoen aan, maar het biggetje leek te diep te liggen om te pakken zonder een handschoen vol conserveermiddel-en-dode-big sap te krijgen.
Dit was mijn roeping. Mijn missie. Ik moest en zou het biggetje uit het vat halen en in het bakje leggen. Falen was geen optie.
Drama achterwege, het lukte me zonder een vieze hand te krijgen. Ik trok het biggetje aan haar pootje omhoog en kon haar toen uit het vat tillen met twee handen. Ze was verrassend zwaar en ze leek op een big zoals je op de kinderboerderij ziet, behalve dat er een beetje navelstreng aan haar zat en ze een snee had achter haar oor waar ze geïnjecteerd was met spul om haar goed te houden. Ze was ook een beetje verkleurd, gelig, net zoals het dode mens die ik een paar maanden geleden zag met het biologie reisje.
Eerst zien wat ze was. Een meisje. Dat zie je aan het feit dat ze geen vage knobbel had onder haar staart en eh... een extra gaatje ofzo. Het was wel heel grappig toen mijn partner de sekse van het biggetje dacht te weten omdat het beest tepels had. Ik herinnerde haar dat jongens ook tepels hebben. Het was niet erg dom verder, want soms vergeet je dat soort dingen, vooral terwijl je in een wolk conserveermiddel-geur staat. We noemden ons biggetje Ophelia. Daarna moesten we haar op haar rug leggen en de pootjes uit elkaar houden door ze met touw via de onderkant van de bak aan elkaar te binden. Ik zal niet verder gaan dan dat - het was gewoon knippen en schrapen en weetikveelwat vanaf daar, en ik heb sindsdien geen varkensvlees kunnen eten. Het is trouwens wel heel grappig dat ik in het begin dapper was en langzaam afzwakte in een waas misselijkheid, terwijl mijn partner juist zwakjes begon en op het einde een held was.
Oh, trouwens, voor degenen die het zich afvragen: die foetussen krijg je wanneer zwangere varkens geslacht worden. In plaats van de dode biggetjes weggooien worden ze aan 'de wetenschap' verkocht.
Voor zover mijn ontleed-avontuur. Er zijn ook andere dingen - auto rijden, films kijken met Chaney, foto's voor het jaarboek met de Japans club - maar geen hele nieuwe dingen. Met wiskunde had ik laatst 86% voor een repetitie, en het irriteert me enorm dat ik dat gewoon een slecht cijfer vind. In Nederland vindt je dat een geweldig cijfer. (Ik wel, in ieder geval.) Hier niet.
Over cijfers gesproken, ik heb net finals gehad. Dat is een soort toetsweek, maar dan voor al je vakken alle stof van het vorige half jaar. Geen pretje, maar ook niet onmogelijk. Ik zal weten of het erg is wanneer ik eenmaal mijn cijfers terug heb.
Heb ik al gezegd dat ik in maart kom? Ik kom in maart. (23 tot 30 maart) Yay! Misschien heb ik mijn rijbewijs dan al, maar dat is twijfelachtig.
Nog cooler: ik heb dit weekend een roze Nintendo DS gekocht met daarbij Final Fantasy XII: Revenant Wings. Het is echt heel erg leuk! Veel beter dan de gameboy advanced. (Al is dat te verwachten.) Dat is het wel zo'n beetje.
Doei iedereen, en herinner: De ultieme gemeten waarde van een man is niet waar hij staat op comfortabele momenten, maar waar hij staat in tijden van streven en tegenstrijdigheid. (Het was laatst Martin Luther King Day in Amerika.)
Ten eerste, één woord: varkensfoetus. Dit is het sensationele gedeelte van de post, die eigenlijk aan het einde zou moeten zodat jullie blijven lezen. Omdat ik dat soort commerciële onzin tegen ga in mijn blog zal ik dit voorval het eerste vertellen, aangezien dat min of meer chronologisch is.
Met 'Human Physiology & Anatomy', een heel leuk vak, moesten wij de spieren in een big aan kunnen wijzen in de praktijk. Dat betekent opensnijden, vellen en hier en daar het connective tissue en het vet wegschrapen. Geen pretje, vooral wanneer je op de droogste dagen al een zwakke maag hebt. Daarentegen ook geen ramp. De foetussen (even groot als een net geboren big) zaten eerst in grote vaten conserveermiddelen te drijven. Alhoewel, ze waren uiteraard dood dus het was meer zinken dan drijven. In ieder geval, ik moest een dood biggetje van de bodem van een groot vat vol conserveermiddelen pakken en in de bak die mijn partner vasthield neerleggen. Het probleem? Ik had wel een handschoen aan, maar het biggetje leek te diep te liggen om te pakken zonder een handschoen vol conserveermiddel-en-dode-big sap te krijgen.
Dit was mijn roeping. Mijn missie. Ik moest en zou het biggetje uit het vat halen en in het bakje leggen. Falen was geen optie.
Drama achterwege, het lukte me zonder een vieze hand te krijgen. Ik trok het biggetje aan haar pootje omhoog en kon haar toen uit het vat tillen met twee handen. Ze was verrassend zwaar en ze leek op een big zoals je op de kinderboerderij ziet, behalve dat er een beetje navelstreng aan haar zat en ze een snee had achter haar oor waar ze geïnjecteerd was met spul om haar goed te houden. Ze was ook een beetje verkleurd, gelig, net zoals het dode mens die ik een paar maanden geleden zag met het biologie reisje.
Eerst zien wat ze was. Een meisje. Dat zie je aan het feit dat ze geen vage knobbel had onder haar staart en eh... een extra gaatje ofzo. Het was wel heel grappig toen mijn partner de sekse van het biggetje dacht te weten omdat het beest tepels had. Ik herinnerde haar dat jongens ook tepels hebben. Het was niet erg dom verder, want soms vergeet je dat soort dingen, vooral terwijl je in een wolk conserveermiddel-geur staat. We noemden ons biggetje Ophelia. Daarna moesten we haar op haar rug leggen en de pootjes uit elkaar houden door ze met touw via de onderkant van de bak aan elkaar te binden. Ik zal niet verder gaan dan dat - het was gewoon knippen en schrapen en weetikveelwat vanaf daar, en ik heb sindsdien geen varkensvlees kunnen eten. Het is trouwens wel heel grappig dat ik in het begin dapper was en langzaam afzwakte in een waas misselijkheid, terwijl mijn partner juist zwakjes begon en op het einde een held was.
Oh, trouwens, voor degenen die het zich afvragen: die foetussen krijg je wanneer zwangere varkens geslacht worden. In plaats van de dode biggetjes weggooien worden ze aan 'de wetenschap' verkocht.
Voor zover mijn ontleed-avontuur. Er zijn ook andere dingen - auto rijden, films kijken met Chaney, foto's voor het jaarboek met de Japans club - maar geen hele nieuwe dingen. Met wiskunde had ik laatst 86% voor een repetitie, en het irriteert me enorm dat ik dat gewoon een slecht cijfer vind. In Nederland vindt je dat een geweldig cijfer. (Ik wel, in ieder geval.) Hier niet.
Over cijfers gesproken, ik heb net finals gehad. Dat is een soort toetsweek, maar dan voor al je vakken alle stof van het vorige half jaar. Geen pretje, maar ook niet onmogelijk. Ik zal weten of het erg is wanneer ik eenmaal mijn cijfers terug heb.
Heb ik al gezegd dat ik in maart kom? Ik kom in maart. (23 tot 30 maart) Yay! Misschien heb ik mijn rijbewijs dan al, maar dat is twijfelachtig.
Nog cooler: ik heb dit weekend een roze Nintendo DS gekocht met daarbij Final Fantasy XII: Revenant Wings. Het is echt heel erg leuk! Veel beter dan de gameboy advanced. (Al is dat te verwachten.) Dat is het wel zo'n beetje.
Doei iedereen, en herinner: De ultieme gemeten waarde van een man is niet waar hij staat op comfortabele momenten, maar waar hij staat in tijden van streven en tegenstrijdigheid. (Het was laatst Martin Luther King Day in Amerika.)
zaterdag 8 december 2007
Tijd vliegt
Het is al december, Sinterklaas is geweest en Thanksgiving was meer dan twee weken geleden. Soms vraag ik me af of elk jaar drukker wordt of dat tijd gewoon sneller gaat. Gelukkig vraagt iedereen zich dat af, dus ik hoef me niet bijster creatief te voelen bij die gedachte.
Thanksgiving vierden we gewoon thuis met zijn vieren. Het was heel gezellig, en we droegen blijde feesthoedjes dus de dag kon echt niet stuk. In november had ik bijna elke week wel een vrije dag, dat was echt relaxed. Nu niet meer - maar nu is de wintervakantie zo dichtbij dat ik ook best graag alles gewoon achter de rug wil hebben.
Leven is veranderd sinds mijn laatste post. Mijn wiskunde cijfer is een stijgende lijn. Dat is echter deels door het feit dat ik bijna elke pauze bij mijn docent ben voor extra hulp. Het grootste verschil is niet mijn wiskunde cijfer, gelukkig: ik ben heel erg hard aan het leren autorijden. Om de dag, na school, voor 2 uur. Het is heel vermoeiend, maar heel leerzaam.
Ik rijd met mijn instructeur (Chuck) en Julia, een meisje van Lakeridge (de andere Lake Oswego school). Julia en ik wisselen het rijden dan af en moeten van elkaar leren. Het is best wel gezellig. Chuck is meestal heel serieus, maar hij maakt af en toe geweldige grapjes. Zo was ik door Portland aan het rijden en wees hij naar een man met een baard langs de weg en zei hij:
"That's Valerie's new boyfriend. She told me she likes men with beards."
Het klinkt nu heel gaar en willekeurig, maar... wacht, eigenlijk is het dat ook. Hoedanook leuker dan de hele weg maar overhoord worden over verkeersregels. Bijna elke keer dat we rijden regent het trouwens; ik ben bang dat ik hierna niet meer kan rijden zonder de ruitenwissers aan omdat ik ze zo gewend ben. Het is trouwens best eng om in de plensende regen 55 m/h te gaan. (88 km/h) Je kan geen steek zien en toch ben je in een razend tempo over de snelweg aan het scheuren. Nouja goed, het zal wel wennen.
Naast autorijden en wiskunde is er nog altijd Japans als mijn favoriete gespreksonderwerp. Met Japans hebben we geleerd hoe je zegt dat je van iemand houdt, iemand haat, en dat je iemand niet uit kan staan. Dat is heel handig, want ik vertel constant hoe aardig ik mensen vind in het Japans. Mijn familie introductie kreeg ik trouwens 100 procent voor.
Oja! En ik heb een ontleed lijk gezien met een biologie schoolreisje. Het was heel interessant, maar voorlopig eet ik even geen vlees. Over eten gesproken: ik ben vijf kilo afgevallen sinds ik ben verhuisd. Juich echter niet, want ik vermoed dat het mijn spiermassa is die verdween, en geen vetlaag.
Goed, dat was het zo'n beetje. Leven is gezellig. Ik heb leuke vrienden, en ik geniet, maar ik kijk ook heel erg uit naar later deze maand wanneer ik jullie weer zie.
Thanksgiving vierden we gewoon thuis met zijn vieren. Het was heel gezellig, en we droegen blijde feesthoedjes dus de dag kon echt niet stuk. In november had ik bijna elke week wel een vrije dag, dat was echt relaxed. Nu niet meer - maar nu is de wintervakantie zo dichtbij dat ik ook best graag alles gewoon achter de rug wil hebben.
Leven is veranderd sinds mijn laatste post. Mijn wiskunde cijfer is een stijgende lijn. Dat is echter deels door het feit dat ik bijna elke pauze bij mijn docent ben voor extra hulp. Het grootste verschil is niet mijn wiskunde cijfer, gelukkig: ik ben heel erg hard aan het leren autorijden. Om de dag, na school, voor 2 uur. Het is heel vermoeiend, maar heel leerzaam.
Ik rijd met mijn instructeur (Chuck) en Julia, een meisje van Lakeridge (de andere Lake Oswego school). Julia en ik wisselen het rijden dan af en moeten van elkaar leren. Het is best wel gezellig. Chuck is meestal heel serieus, maar hij maakt af en toe geweldige grapjes. Zo was ik door Portland aan het rijden en wees hij naar een man met een baard langs de weg en zei hij:
"That's Valerie's new boyfriend. She told me she likes men with beards."
Het klinkt nu heel gaar en willekeurig, maar... wacht, eigenlijk is het dat ook. Hoedanook leuker dan de hele weg maar overhoord worden over verkeersregels. Bijna elke keer dat we rijden regent het trouwens; ik ben bang dat ik hierna niet meer kan rijden zonder de ruitenwissers aan omdat ik ze zo gewend ben. Het is trouwens best eng om in de plensende regen 55 m/h te gaan. (88 km/h) Je kan geen steek zien en toch ben je in een razend tempo over de snelweg aan het scheuren. Nouja goed, het zal wel wennen.
Naast autorijden en wiskunde is er nog altijd Japans als mijn favoriete gespreksonderwerp. Met Japans hebben we geleerd hoe je zegt dat je van iemand houdt, iemand haat, en dat je iemand niet uit kan staan. Dat is heel handig, want ik vertel constant hoe aardig ik mensen vind in het Japans. Mijn familie introductie kreeg ik trouwens 100 procent voor.
Oja! En ik heb een ontleed lijk gezien met een biologie schoolreisje. Het was heel interessant, maar voorlopig eet ik even geen vlees. Over eten gesproken: ik ben vijf kilo afgevallen sinds ik ben verhuisd. Juich echter niet, want ik vermoed dat het mijn spiermassa is die verdween, en geen vetlaag.
Goed, dat was het zo'n beetje. Leven is gezellig. Ik heb leuke vrienden, en ik geniet, maar ik kijk ook heel erg uit naar later deze maand wanneer ik jullie weer zie.
woensdag 31 oktober 2007
Trick or Treat
Het is vandaag 31 oktober en de kindjes beginnen aan te kloppen. Ik - ongeïnteresseerde tiener die ik ben - laat mijn moeder ervan genieten en blijf boven.
Zaterdag ging Litania naar huis na twee zalige weken. Ze gaf me voor ze weg ging een lolly, en ik moet toegeven dat dat heel cool was. Toen ik verhuisde naar Amerika vergat ik de geweldige lolly die ik in Six Flags (Walibi World) had gekocht en dat was heel tragisch. Nu kan die wond eindelijk helen.
School is druk. En daarmee bedoel ik écht druk, niet "ik heb tien wiskunde opdrachten die ik niet ga maken"-druk. Gisteren bleef ik tot 2.20 op om een project af te maken, terwijl ik er al de hele middag aan gewerkt had. Uiteraard was het wel een lang-termijn project waar ik eerder wat aan had moeten doen, maar toen had ik ook geen tijd. Oh, en voor wiskunde sta ik een D.
Een lichtpunt in mijn leven vol narigheid en streven is dat driver's ed eindelijk afgelopen is. Ik ben geslaagd voor de theorie, en nu hoef ik alleen nog maar voor het rijden zelf te slagen - wat een tijdje gaat duren, ben ik bang.
Maar goed, school heeft ook zijn leuke kanten! (Even voordat jullie denken dat ik in een donkere put van depressie en huiswerk zit.) Vandaag was ik best wel bekaf van het late opblijven, maar school viel mee; in bijna elke les kregen we snoep in verband met Halloween. Tijdens biologie gaf iedereen eten dat bij het onderwerp van hun presentatie hoorde weg; pumpkin pie, 'eye of newt' kauwgom, snickers die een uilenbal moest voorstellen, etc. Daar was ik het gigantisch mee eens, en tijdens Engels was ik het ook eens met het feit dat de docent snoep aan ons uit ging delen tijdens een proefwerk. Het glazuur op de taart (sorry, Engelse gezegdes vertalen is ronduit hilarisch) was dat de docent op een gegeven moment het lokaal uit liep en iedereen snoep naar elkaar ging gooien - terwijl we doodserieuze essays aan het schrijven waren.
Met wiskunde hadden we het over slechte grappen, en de docent vroeg een meisje om een slechte grap. Hij kreeg wat hij wilde.
"What do you call a cow that's just had a calf?"
(Zijn jullie klaar voor de grappigste conclusie aller tijden?)
"Decaffeinated."
Hahaha!
Zo, nu dat ik de kwaliteit van jullie levens met een factor van vijf verhoogd heb met die grap kan ik me zonder me schuldig te voelen over jullie gemis storten op het huiswerk wat me te wachten staat.
Happy Halloween!
Zaterdag ging Litania naar huis na twee zalige weken. Ze gaf me voor ze weg ging een lolly, en ik moet toegeven dat dat heel cool was. Toen ik verhuisde naar Amerika vergat ik de geweldige lolly die ik in Six Flags (Walibi World) had gekocht en dat was heel tragisch. Nu kan die wond eindelijk helen.
School is druk. En daarmee bedoel ik écht druk, niet "ik heb tien wiskunde opdrachten die ik niet ga maken"-druk. Gisteren bleef ik tot 2.20 op om een project af te maken, terwijl ik er al de hele middag aan gewerkt had. Uiteraard was het wel een lang-termijn project waar ik eerder wat aan had moeten doen, maar toen had ik ook geen tijd. Oh, en voor wiskunde sta ik een D.
Een lichtpunt in mijn leven vol narigheid en streven is dat driver's ed eindelijk afgelopen is. Ik ben geslaagd voor de theorie, en nu hoef ik alleen nog maar voor het rijden zelf te slagen - wat een tijdje gaat duren, ben ik bang.
Maar goed, school heeft ook zijn leuke kanten! (Even voordat jullie denken dat ik in een donkere put van depressie en huiswerk zit.) Vandaag was ik best wel bekaf van het late opblijven, maar school viel mee; in bijna elke les kregen we snoep in verband met Halloween. Tijdens biologie gaf iedereen eten dat bij het onderwerp van hun presentatie hoorde weg; pumpkin pie, 'eye of newt' kauwgom, snickers die een uilenbal moest voorstellen, etc. Daar was ik het gigantisch mee eens, en tijdens Engels was ik het ook eens met het feit dat de docent snoep aan ons uit ging delen tijdens een proefwerk. Het glazuur op de taart (sorry, Engelse gezegdes vertalen is ronduit hilarisch) was dat de docent op een gegeven moment het lokaal uit liep en iedereen snoep naar elkaar ging gooien - terwijl we doodserieuze essays aan het schrijven waren.
Met wiskunde hadden we het over slechte grappen, en de docent vroeg een meisje om een slechte grap. Hij kreeg wat hij wilde.
"What do you call a cow that's just had a calf?"
(Zijn jullie klaar voor de grappigste conclusie aller tijden?)
"Decaffeinated."
Hahaha!
Zo, nu dat ik de kwaliteit van jullie levens met een factor van vijf verhoogd heb met die grap kan ik me zonder me schuldig te voelen over jullie gemis storten op het huiswerk wat me te wachten staat.
Happy Halloween!
vrijdag 12 oktober 2007
Domme eekhoorns
Minder dan een dag tot Litania komt, dus ruim tijd voor een blog voordat ik geen aandacht meer heb voor de rest van de wereld. Er is veel gebeurd, en zoals gewoonlijk ben ik er veel van vergeten.
Ten eerste dank aan Erma en Ineke die lekkere Nederlandse dingen meegaven aan mijn vader - ik mistte speculaas en pepernoten al, terwijl ik helemaal niet zo lang zonder ben geweest. Ik zal in ieder geval geen afkicksverschijnselen krijgen met Sinterklaas nu we een voorraad hebben! En nu op naar het verhaal.
Zondagochtend ben ik met mijn moeder rond Lake Oswego geweest in de auto - terwijl ik reed. Het was heel erg leuk; de bomen zijn allemaal mooie kleurtjes rond deze tijd van het jaar en Lake Oswego is echt een prachtige plek. Aan het begin van de les terroriseerde ik mijn moeder door heel dicht op de geparkeerde auto's rechts te zitten, dat vond ze niet erg leuk. Later werd dat beter en hoefde ze zich niet zoveel zorgen te maken, gelukkig. Er was ook een moment dat een eekhoorn voor de auto sprong en de straat overstak. Een hele domme eekhoorn, maar ik reed er niet overheen. Ik kan trouwens heel goed over drempels heen rijden! Sommige dingen aan mijn auto rijden laten wat te wensen over, maar mijn vaardigheid qua drempels niet. Ik ben meester der drempels!
Goed. In driver's ed vroeg de docent om verhaaltjes over het auto rijden, dingen die je zijn overkomen enzo. Ik zei dat de eekhoorns hier dom zijn, en ik meende het. Er waren ook mensen die het eens waren trouwens - volgens mij zijn Europese eekhoorns gewoon intelligenter. Tijdens de pauze zei de docent "Nice comment about squirrels there, I liked that. American squirrels are stupid..." tegen me. Dus het is waar!
Naast eekhoorns kan ik me niet veel herinneren. Veel huiswerk en veel repetities gehad. Verder? Niet veel.
Ten eerste dank aan Erma en Ineke die lekkere Nederlandse dingen meegaven aan mijn vader - ik mistte speculaas en pepernoten al, terwijl ik helemaal niet zo lang zonder ben geweest. Ik zal in ieder geval geen afkicksverschijnselen krijgen met Sinterklaas nu we een voorraad hebben! En nu op naar het verhaal.
Zondagochtend ben ik met mijn moeder rond Lake Oswego geweest in de auto - terwijl ik reed. Het was heel erg leuk; de bomen zijn allemaal mooie kleurtjes rond deze tijd van het jaar en Lake Oswego is echt een prachtige plek. Aan het begin van de les terroriseerde ik mijn moeder door heel dicht op de geparkeerde auto's rechts te zitten, dat vond ze niet erg leuk. Later werd dat beter en hoefde ze zich niet zoveel zorgen te maken, gelukkig. Er was ook een moment dat een eekhoorn voor de auto sprong en de straat overstak. Een hele domme eekhoorn, maar ik reed er niet overheen. Ik kan trouwens heel goed over drempels heen rijden! Sommige dingen aan mijn auto rijden laten wat te wensen over, maar mijn vaardigheid qua drempels niet. Ik ben meester der drempels!
Goed. In driver's ed vroeg de docent om verhaaltjes over het auto rijden, dingen die je zijn overkomen enzo. Ik zei dat de eekhoorns hier dom zijn, en ik meende het. Er waren ook mensen die het eens waren trouwens - volgens mij zijn Europese eekhoorns gewoon intelligenter. Tijdens de pauze zei de docent "Nice comment about squirrels there, I liked that. American squirrels are stupid..." tegen me. Dus het is waar!
Naast eekhoorns kan ik me niet veel herinneren. Veel huiswerk en veel repetities gehad. Verder? Niet veel.
maandag 3 september 2007
Auto, essay, concert
Oké, er zijn dingen gebeurd sinds mijn laatste post! Gelukkig ben ik de helft al vergeten dus hoef ik niet te veel te typen.
Ten eerste: auto rijden! Ik heb mijn eerste 'les' achter de rug. Mijn vader en ik gingen naar een verlaten parkeerplaats waar ik rondjes moest rijden. Onze jeep is niet een auto waarbij je hoeft te schakelen dus essentieel was het niet veel moeilijker dan in een botsauto rijden, maar de consequenties van tegen de stoep/een boom/iets willekeurigs aan rijden waren net wat hoger. Gelukkig botste ik niet ofzo. Het was heel erg leuk om te doen, en ik heb nu veel meer waardering voor mensen die kunnen auto rijden.
Ten tweede ben ik naar school geweest. Morgen is er een introductiedag en overmorgen beginnen de lessen, maar ik ging naar school om een essay te schrijven. Na een jaar van mevrouw Risselada les gekregen te hebben voelde ik me aardig zeker over wat ik deed. Het was niet heel moeilijk; ik moest een essay schrijven en de belangrijkste punten in 'Their Lonely Betters' door W.H. Auden noemen. Iedereen die naar Lake Oswego High School kwam en Honors English wilde doen moest zo'n essay maken. Het verbaasde me hoeveel mensen er waren; blijkbaar is naar een andere school gaan best normaal hier. Oh! En het klaslokaal zat VOL boeken. Ik vroeg na afloop of ik er één mocht lenen (Stardust, van Neil Gaiman - onderhand heb ik hem uit en heb ik ook de film gezien) en dat mocht gewoon als ik mijn naam invulde. Mmm. Boeken.
Verder waren we eergisteren bij een andere Nike-familie uit Nederland op bezoek, Peggy en Tim Richmond en hun twee kinderen, Jake (15) en Sammy Jo (12). Ze zijn heel cool en er waren ook gezellige Belgische mensen op bezoek die karaoke gingen doen. Trouwens, de Richmonds wonen hier al anderhalf jaar, en Sammy Jo zei dat ze nog heel veel contact had met haar vrienden uit Nederland, dus dat moet lukken. En Jake zei over alles op school dat het te makkelijk was, dat je met allemaal domme kinderen zit en dat je niet zo heel veel huiswerk krijgt, dus dat moet ook lukken!
Gisteren ging ik met mijn moeder naar een concert van Pete Yorn en Crowded House. Pete Yorn was cool (veel cooler dan ik hem voorgesteld had met zo'n suffe (band)naam) en ik heb nu veel meer bewondering voor hem dan eerst omdat hij zo goed was live. Crowded House was een beetje een teleurstelling. De Amerikaanse hits waren niet dezelfde als in Europa dus ze speelden niet echt liedjes die ik of mijn moeder kenden of leuk vonden. Four Seasons in One Day speelden ze niet. Dat deed me denken aan toen Brand New Seventy Times 7 niet speelde, dat was ook zo jammer. (Als resultaat kreeg ik Seventy Times 7 in mijn hoofd, wat niet echt de bedoeling is bij een concert dat niks met Brand New te maken heeft.)
Wat wél heel cool was was Liam Fin, die met Crowded House meespeelde maar in het begin ook gewoon in zijn eentje allemaal muziek maakte. Dan speelde hij iets en nam hij het tegelijk op zodat het seconden later afspeelde terwijl hij weer iets anders erbij ging spelen. Als gevolg was het echt zo'n 1-man band. Ik was best wel onder de indruk, ook omdat Liam een baard had en toch cool was. Mensen met baarden moeten extra hun best doen om cool te zijn want ik ben het niet eens met een baard hebben. (Voor degenen die zich het nu afvragen: JA, Ron is natuurlijk wel cool.)
Morgen heb ik introductiedag en overmorgen begint school. Ik heb nog maar drie schoolboeken: Japans, AP biologie en pre-calculus. De rest komt nog wel, al zal ik niet zoveel boeken hebben als jullie, arme stakkers. Het zijn wel hele grote, dikke boeken. Trouwens, mijn school begint altijd om 7.10. Wie er jaloers was op hoe weinig boeken ik had mag nu ophouden met jaloers zijn en medelijden gaan geven! Ik moet voor 7 uur al bij de bushalte staan. Welke gek heeft het Amerikaanse schoolsysteem bedacht?
Nouja, jullie allemaal succes met het begin van een nieuw schooljaar! Byebye.
Ten eerste: auto rijden! Ik heb mijn eerste 'les' achter de rug. Mijn vader en ik gingen naar een verlaten parkeerplaats waar ik rondjes moest rijden. Onze jeep is niet een auto waarbij je hoeft te schakelen dus essentieel was het niet veel moeilijker dan in een botsauto rijden, maar de consequenties van tegen de stoep/een boom/iets willekeurigs aan rijden waren net wat hoger. Gelukkig botste ik niet ofzo. Het was heel erg leuk om te doen, en ik heb nu veel meer waardering voor mensen die kunnen auto rijden.
Ten tweede ben ik naar school geweest. Morgen is er een introductiedag en overmorgen beginnen de lessen, maar ik ging naar school om een essay te schrijven. Na een jaar van mevrouw Risselada les gekregen te hebben voelde ik me aardig zeker over wat ik deed. Het was niet heel moeilijk; ik moest een essay schrijven en de belangrijkste punten in 'Their Lonely Betters' door W.H. Auden noemen. Iedereen die naar Lake Oswego High School kwam en Honors English wilde doen moest zo'n essay maken. Het verbaasde me hoeveel mensen er waren; blijkbaar is naar een andere school gaan best normaal hier. Oh! En het klaslokaal zat VOL boeken. Ik vroeg na afloop of ik er één mocht lenen (Stardust, van Neil Gaiman - onderhand heb ik hem uit en heb ik ook de film gezien) en dat mocht gewoon als ik mijn naam invulde. Mmm. Boeken.
Verder waren we eergisteren bij een andere Nike-familie uit Nederland op bezoek, Peggy en Tim Richmond en hun twee kinderen, Jake (15) en Sammy Jo (12). Ze zijn heel cool en er waren ook gezellige Belgische mensen op bezoek die karaoke gingen doen. Trouwens, de Richmonds wonen hier al anderhalf jaar, en Sammy Jo zei dat ze nog heel veel contact had met haar vrienden uit Nederland, dus dat moet lukken. En Jake zei over alles op school dat het te makkelijk was, dat je met allemaal domme kinderen zit en dat je niet zo heel veel huiswerk krijgt, dus dat moet ook lukken!
Gisteren ging ik met mijn moeder naar een concert van Pete Yorn en Crowded House. Pete Yorn was cool (veel cooler dan ik hem voorgesteld had met zo'n suffe (band)naam) en ik heb nu veel meer bewondering voor hem dan eerst omdat hij zo goed was live. Crowded House was een beetje een teleurstelling. De Amerikaanse hits waren niet dezelfde als in Europa dus ze speelden niet echt liedjes die ik of mijn moeder kenden of leuk vonden. Four Seasons in One Day speelden ze niet. Dat deed me denken aan toen Brand New Seventy Times 7 niet speelde, dat was ook zo jammer. (Als resultaat kreeg ik Seventy Times 7 in mijn hoofd, wat niet echt de bedoeling is bij een concert dat niks met Brand New te maken heeft.)
Wat wél heel cool was was Liam Fin, die met Crowded House meespeelde maar in het begin ook gewoon in zijn eentje allemaal muziek maakte. Dan speelde hij iets en nam hij het tegelijk op zodat het seconden later afspeelde terwijl hij weer iets anders erbij ging spelen. Als gevolg was het echt zo'n 1-man band. Ik was best wel onder de indruk, ook omdat Liam een baard had en toch cool was. Mensen met baarden moeten extra hun best doen om cool te zijn want ik ben het niet eens met een baard hebben. (Voor degenen die zich het nu afvragen: JA, Ron is natuurlijk wel cool.)
Morgen heb ik introductiedag en overmorgen begint school. Ik heb nog maar drie schoolboeken: Japans, AP biologie en pre-calculus. De rest komt nog wel, al zal ik niet zoveel boeken hebben als jullie, arme stakkers. Het zijn wel hele grote, dikke boeken. Trouwens, mijn school begint altijd om 7.10. Wie er jaloers was op hoe weinig boeken ik had mag nu ophouden met jaloers zijn en medelijden gaan geven! Ik moet voor 7 uur al bij de bushalte staan. Welke gek heeft het Amerikaanse schoolsysteem bedacht?
Nouja, jullie allemaal succes met het begin van een nieuw schooljaar! Byebye.
Abonneren op:
Posts (Atom)