Met zo'n informatieve titel weten jullie vast al wat jullie moeten verwachten in deze post. Nee? Oh, nouja, dan kom je er zo achter.
Ten eerste, één woord: varkensfoetus. Dit is het sensationele gedeelte van de post, die eigenlijk aan het einde zou moeten zodat jullie blijven lezen. Omdat ik dat soort commerciële onzin tegen ga in mijn blog zal ik dit voorval het eerste vertellen, aangezien dat min of meer chronologisch is.
Met 'Human Physiology & Anatomy', een heel leuk vak, moesten wij de spieren in een big aan kunnen wijzen in de praktijk. Dat betekent opensnijden, vellen en hier en daar het connective tissue en het vet wegschrapen. Geen pretje, vooral wanneer je op de droogste dagen al een zwakke maag hebt. Daarentegen ook geen ramp. De foetussen (even groot als een net geboren big) zaten eerst in grote vaten conserveermiddelen te drijven. Alhoewel, ze waren uiteraard dood dus het was meer zinken dan drijven. In ieder geval, ik moest een dood biggetje van de bodem van een groot vat vol conserveermiddelen pakken en in de bak die mijn partner vasthield neerleggen. Het probleem? Ik had wel een handschoen aan, maar het biggetje leek te diep te liggen om te pakken zonder een handschoen vol conserveermiddel-en-dode-big sap te krijgen.
Dit was mijn roeping. Mijn missie. Ik moest en zou het biggetje uit het vat halen en in het bakje leggen. Falen was geen optie.
Drama achterwege, het lukte me zonder een vieze hand te krijgen. Ik trok het biggetje aan haar pootje omhoog en kon haar toen uit het vat tillen met twee handen. Ze was verrassend zwaar en ze leek op een big zoals je op de kinderboerderij ziet, behalve dat er een beetje navelstreng aan haar zat en ze een snee had achter haar oor waar ze geïnjecteerd was met spul om haar goed te houden. Ze was ook een beetje verkleurd, gelig, net zoals het dode mens die ik een paar maanden geleden zag met het biologie reisje.
Eerst zien wat ze was. Een meisje. Dat zie je aan het feit dat ze geen vage knobbel had onder haar staart en eh... een extra gaatje ofzo. Het was wel heel grappig toen mijn partner de sekse van het biggetje dacht te weten omdat het beest tepels had. Ik herinnerde haar dat jongens ook tepels hebben. Het was niet erg dom verder, want soms vergeet je dat soort dingen, vooral terwijl je in een wolk conserveermiddel-geur staat. We noemden ons biggetje Ophelia. Daarna moesten we haar op haar rug leggen en de pootjes uit elkaar houden door ze met touw via de onderkant van de bak aan elkaar te binden. Ik zal niet verder gaan dan dat - het was gewoon knippen en schrapen en weetikveelwat vanaf daar, en ik heb sindsdien geen varkensvlees kunnen eten. Het is trouwens wel heel grappig dat ik in het begin dapper was en langzaam afzwakte in een waas misselijkheid, terwijl mijn partner juist zwakjes begon en op het einde een held was.
Oh, trouwens, voor degenen die het zich afvragen: die foetussen krijg je wanneer zwangere varkens geslacht worden. In plaats van de dode biggetjes weggooien worden ze aan 'de wetenschap' verkocht.
Voor zover mijn ontleed-avontuur. Er zijn ook andere dingen - auto rijden, films kijken met Chaney, foto's voor het jaarboek met de Japans club - maar geen hele nieuwe dingen. Met wiskunde had ik laatst 86% voor een repetitie, en het irriteert me enorm dat ik dat gewoon een slecht cijfer vind. In Nederland vindt je dat een geweldig cijfer. (Ik wel, in ieder geval.) Hier niet.
Over cijfers gesproken, ik heb net finals gehad. Dat is een soort toetsweek, maar dan voor al je vakken alle stof van het vorige half jaar. Geen pretje, maar ook niet onmogelijk. Ik zal weten of het erg is wanneer ik eenmaal mijn cijfers terug heb.
Heb ik al gezegd dat ik in maart kom? Ik kom in maart. (23 tot 30 maart) Yay! Misschien heb ik mijn rijbewijs dan al, maar dat is twijfelachtig.
Nog cooler: ik heb dit weekend een roze Nintendo DS gekocht met daarbij Final Fantasy XII: Revenant Wings. Het is echt heel erg leuk! Veel beter dan de gameboy advanced. (Al is dat te verwachten.) Dat is het wel zo'n beetje.
Doei iedereen, en herinner: De ultieme gemeten waarde van een man is niet waar hij staat op comfortabele momenten, maar waar hij staat in tijden van streven en tegenstrijdigheid. (Het was laatst Martin Luther King Day in Amerika.)
Posts tonen met het label school. Alle posts tonen
Posts tonen met het label school. Alle posts tonen
zondag 27 januari 2008
zaterdag 8 december 2007
Tijd vliegt
Het is al december, Sinterklaas is geweest en Thanksgiving was meer dan twee weken geleden. Soms vraag ik me af of elk jaar drukker wordt of dat tijd gewoon sneller gaat. Gelukkig vraagt iedereen zich dat af, dus ik hoef me niet bijster creatief te voelen bij die gedachte.
Thanksgiving vierden we gewoon thuis met zijn vieren. Het was heel gezellig, en we droegen blijde feesthoedjes dus de dag kon echt niet stuk. In november had ik bijna elke week wel een vrije dag, dat was echt relaxed. Nu niet meer - maar nu is de wintervakantie zo dichtbij dat ik ook best graag alles gewoon achter de rug wil hebben.
Leven is veranderd sinds mijn laatste post. Mijn wiskunde cijfer is een stijgende lijn. Dat is echter deels door het feit dat ik bijna elke pauze bij mijn docent ben voor extra hulp. Het grootste verschil is niet mijn wiskunde cijfer, gelukkig: ik ben heel erg hard aan het leren autorijden. Om de dag, na school, voor 2 uur. Het is heel vermoeiend, maar heel leerzaam.
Ik rijd met mijn instructeur (Chuck) en Julia, een meisje van Lakeridge (de andere Lake Oswego school). Julia en ik wisselen het rijden dan af en moeten van elkaar leren. Het is best wel gezellig. Chuck is meestal heel serieus, maar hij maakt af en toe geweldige grapjes. Zo was ik door Portland aan het rijden en wees hij naar een man met een baard langs de weg en zei hij:
"That's Valerie's new boyfriend. She told me she likes men with beards."
Het klinkt nu heel gaar en willekeurig, maar... wacht, eigenlijk is het dat ook. Hoedanook leuker dan de hele weg maar overhoord worden over verkeersregels. Bijna elke keer dat we rijden regent het trouwens; ik ben bang dat ik hierna niet meer kan rijden zonder de ruitenwissers aan omdat ik ze zo gewend ben. Het is trouwens best eng om in de plensende regen 55 m/h te gaan. (88 km/h) Je kan geen steek zien en toch ben je in een razend tempo over de snelweg aan het scheuren. Nouja goed, het zal wel wennen.
Naast autorijden en wiskunde is er nog altijd Japans als mijn favoriete gespreksonderwerp. Met Japans hebben we geleerd hoe je zegt dat je van iemand houdt, iemand haat, en dat je iemand niet uit kan staan. Dat is heel handig, want ik vertel constant hoe aardig ik mensen vind in het Japans. Mijn familie introductie kreeg ik trouwens 100 procent voor.
Oja! En ik heb een ontleed lijk gezien met een biologie schoolreisje. Het was heel interessant, maar voorlopig eet ik even geen vlees. Over eten gesproken: ik ben vijf kilo afgevallen sinds ik ben verhuisd. Juich echter niet, want ik vermoed dat het mijn spiermassa is die verdween, en geen vetlaag.
Goed, dat was het zo'n beetje. Leven is gezellig. Ik heb leuke vrienden, en ik geniet, maar ik kijk ook heel erg uit naar later deze maand wanneer ik jullie weer zie.
Thanksgiving vierden we gewoon thuis met zijn vieren. Het was heel gezellig, en we droegen blijde feesthoedjes dus de dag kon echt niet stuk. In november had ik bijna elke week wel een vrije dag, dat was echt relaxed. Nu niet meer - maar nu is de wintervakantie zo dichtbij dat ik ook best graag alles gewoon achter de rug wil hebben.
Leven is veranderd sinds mijn laatste post. Mijn wiskunde cijfer is een stijgende lijn. Dat is echter deels door het feit dat ik bijna elke pauze bij mijn docent ben voor extra hulp. Het grootste verschil is niet mijn wiskunde cijfer, gelukkig: ik ben heel erg hard aan het leren autorijden. Om de dag, na school, voor 2 uur. Het is heel vermoeiend, maar heel leerzaam.
Ik rijd met mijn instructeur (Chuck) en Julia, een meisje van Lakeridge (de andere Lake Oswego school). Julia en ik wisselen het rijden dan af en moeten van elkaar leren. Het is best wel gezellig. Chuck is meestal heel serieus, maar hij maakt af en toe geweldige grapjes. Zo was ik door Portland aan het rijden en wees hij naar een man met een baard langs de weg en zei hij:
"That's Valerie's new boyfriend. She told me she likes men with beards."
Het klinkt nu heel gaar en willekeurig, maar... wacht, eigenlijk is het dat ook. Hoedanook leuker dan de hele weg maar overhoord worden over verkeersregels. Bijna elke keer dat we rijden regent het trouwens; ik ben bang dat ik hierna niet meer kan rijden zonder de ruitenwissers aan omdat ik ze zo gewend ben. Het is trouwens best eng om in de plensende regen 55 m/h te gaan. (88 km/h) Je kan geen steek zien en toch ben je in een razend tempo over de snelweg aan het scheuren. Nouja goed, het zal wel wennen.
Naast autorijden en wiskunde is er nog altijd Japans als mijn favoriete gespreksonderwerp. Met Japans hebben we geleerd hoe je zegt dat je van iemand houdt, iemand haat, en dat je iemand niet uit kan staan. Dat is heel handig, want ik vertel constant hoe aardig ik mensen vind in het Japans. Mijn familie introductie kreeg ik trouwens 100 procent voor.
Oja! En ik heb een ontleed lijk gezien met een biologie schoolreisje. Het was heel interessant, maar voorlopig eet ik even geen vlees. Over eten gesproken: ik ben vijf kilo afgevallen sinds ik ben verhuisd. Juich echter niet, want ik vermoed dat het mijn spiermassa is die verdween, en geen vetlaag.
Goed, dat was het zo'n beetje. Leven is gezellig. Ik heb leuke vrienden, en ik geniet, maar ik kijk ook heel erg uit naar later deze maand wanneer ik jullie weer zie.
dinsdag 6 november 2007
Verschillen
Ik wil al heel lang posten over de subtielere verschillen hier. Welke tijd is meer gelegen dan de tijd waarin ik eigenlijk mijn Japans-speech moet oefenen? Stiekem heb ik al heel erg vaak geoefend en wordt het een beetje eentonig. Telkens "(onderwerp) wa (iets) desu". Oja, ik ging naar het feestje van de Japans club en we keken Dororo, een Japanse samurai film vol bloed en zwaarden en algemene coolheid. Het is mijn nieuwe favoriete film.
Oké, nu echt:
Hajimemashoo! (Let's begin.)
Het papier. Het papier hier is korter en dikker. Serieus! Geen A4, precies. Het verschilt niet veel, maar het verschilt.
School is leuker. Dat ligt trouwens niet aan de docenten; docenten hier hebben alleen meer tijd om de les leuk te maken, omdat ze er negentig minuten voor hebben, geen krappe vijftig. Voor een repetitie spelen we spelletjes die de lesstof behandelen en dat helpt echt. Je wordt ook meer bij de hand genomen. Minder tijd voor huiswerk trouwens!
Het schoolsysteem is minder eerlijk. De kwaliteit van een school in Oregon hangt af van hoeveel de school district betaalt ervoor, wat betekent dat rijke kinders goed les krijgen en arme kinderen minder goede lessen en materialen krijgen.
Verwachtingen. Iedereen wil een A, wat betekent dat je hoger dan 90% moet scoren telkens. Het wordt bijna van je verwacht. Boven 80% als het écht slecht gaat. Maar daaronder? Nee joh. Dat is wel erg laag. (Ik mis een systeem waar een zes acceptabel is.)
Wiskunde. Hier doen ze veel minder dingen met een rekenmachine. Meeste repetities zijn zonder rekenmachine. Zucht! (Ik sta overigens nog steeds een D.)
Waar je mag eten. Dit klinkt misschien heel raar maar ik mis echt dat je in de gang mag eten. Op school moet je per sé naar de cafeteria als je wil eten, en daar is het altijd zo druk.
Geen klassen. Je hebt geen vaste klas of mentor. Iedereen voor zichzelf! Je hebt wel een councillor. En er is een school psycholoog. Dus het is niet heel erg zoals overleven in de jungle, maar toch!
Zo, dat waren er een paar. Nu ben ik moe en ga ik mijn Japans speech verder oefenen tot ik in slaap val. Jaa ne!
Oké, nu echt:
Hajimemashoo! (Let's begin.)
Het papier. Het papier hier is korter en dikker. Serieus! Geen A4, precies. Het verschilt niet veel, maar het verschilt.
School is leuker. Dat ligt trouwens niet aan de docenten; docenten hier hebben alleen meer tijd om de les leuk te maken, omdat ze er negentig minuten voor hebben, geen krappe vijftig. Voor een repetitie spelen we spelletjes die de lesstof behandelen en dat helpt echt. Je wordt ook meer bij de hand genomen. Minder tijd voor huiswerk trouwens!
Het schoolsysteem is minder eerlijk. De kwaliteit van een school in Oregon hangt af van hoeveel de school district betaalt ervoor, wat betekent dat rijke kinders goed les krijgen en arme kinderen minder goede lessen en materialen krijgen.
Verwachtingen. Iedereen wil een A, wat betekent dat je hoger dan 90% moet scoren telkens. Het wordt bijna van je verwacht. Boven 80% als het écht slecht gaat. Maar daaronder? Nee joh. Dat is wel erg laag. (Ik mis een systeem waar een zes acceptabel is.)
Wiskunde. Hier doen ze veel minder dingen met een rekenmachine. Meeste repetities zijn zonder rekenmachine. Zucht! (Ik sta overigens nog steeds een D.)
Waar je mag eten. Dit klinkt misschien heel raar maar ik mis echt dat je in de gang mag eten. Op school moet je per sé naar de cafeteria als je wil eten, en daar is het altijd zo druk.
Geen klassen. Je hebt geen vaste klas of mentor. Iedereen voor zichzelf! Je hebt wel een councillor. En er is een school psycholoog. Dus het is niet heel erg zoals overleven in de jungle, maar toch!
Zo, dat waren er een paar. Nu ben ik moe en ga ik mijn Japans speech verder oefenen tot ik in slaap val. Jaa ne!
dinsdag 2 oktober 2007
Koken
Hallo nieuwkomers! En ik ken jullie allemaal uiteraard nog. Pfft, mensen vergeten is voor losers. Oh, en ik weet lekker wel de betekenis van de moeilijke Nederlandse woorden die ik gebruik! Pleonastisch was een uitzondering. Wat klinkt dat woord toch ook idioot, daarom kende ik hem vast niet.
Goed, zaterdag ging ik naar een kook-activiteit met mensen uit de international, Spanish en de French club. Het was heel erg leuk! We maakten iets wat smaakte en aanvoelde als friet uit iets dat eruit zag als een banaan, hoe cool is dat? Jammer genoeg ben ik de naam vergeten. Daarnaast was er een chocolade fondue met stukjes aardbei en stukjes banaan om erin te dopen. Er was ook een kaas fondue maar kaas fondues zijn onheilige abominaties die nooit uitgevonden hadden moeten worden.
Verder is school af en toe echt leuk. Het schommelt heel erg, maar de hoeveelheid huiswerk is vrij stabiel - op een slechte manier. Hopelijk overleef ik het hier lang genoeg om jullie zwoele gezichten ooit nog terug te zien.
Sayoonara!
Goed, zaterdag ging ik naar een kook-activiteit met mensen uit de international, Spanish en de French club. Het was heel erg leuk! We maakten iets wat smaakte en aanvoelde als friet uit iets dat eruit zag als een banaan, hoe cool is dat? Jammer genoeg ben ik de naam vergeten. Daarnaast was er een chocolade fondue met stukjes aardbei en stukjes banaan om erin te dopen. Er was ook een kaas fondue maar kaas fondues zijn onheilige abominaties die nooit uitgevonden hadden moeten worden.
Verder is school af en toe echt leuk. Het schommelt heel erg, maar de hoeveelheid huiswerk is vrij stabiel - op een slechte manier. Hopelijk overleef ik het hier lang genoeg om jullie zwoele gezichten ooit nog terug te zien.
Sayoonara!
zondag 23 september 2007
Leven, de wereld en het universum
Goed! Ik ben nu al heel erg vaak naar school geweest.
...
Wat een deprimerend begin.
Of eigenlijk niet, want elke schooldag brengt nieuwjaar dichterbij! En ja, ik heb door hoe sneu het is om daar 4 maanden van tevoren al naar af te tellen. Dus om even in de wat nabijere toekomst te kijken: 13 oktober komt Litania al! Dat is welgeteld twintig nachtjes slapen. Het leek altijd zo ver weg en nu is het echt dichtbij en dat is heel erg leuk. Alleen volgens mij is dit de tienduizendste post waarin ik vertel dat Litania komt en hoe leuk dat is, dus om maar snel en onopgemerkt van onderwerp te veranderen -
School! Want school is helemaal niet pleonastisch. (Eigenlijk had ik geen idee wat pleonastisch was, maar ik zocht in een Engels/Nederlands online woordenboek 'repetitive' op en het kwam met pleonastisch aanzetten.) Deze opmerking was echter ironisch bedoeld, want schooldagen lijken niet veel te verschillen van elkaar.
Om 6 uur sta ik op en zet ik de computer aan; het is dan 15.00 uur in Nederland. Dan eet ik één of twee kiwi's terwijl ik met mensen praat op MSN, voordat ik opeens merk dat ik weer eens bijna te laat ben om de schoolbus te halen. Op dat moment pak ik snel mijn tas en ren ik naar de bushalte, waar de bus rond 7 uur aankomt. (Ik heb me voor het naar-de-bushalte-rennen trouwens omgekleed, niet dat je denkt dat ik in mijn pyjama op school rondloop. Al heb ik mensen het wel zien doen.) Rond 7.10 kom ik op school aan en is het student-teacher time, wat betekent dat je naar een docent kan voordat de les begint, als je iets niet begrijpt. Het betekent ook dat je toch al op school zit dus net zo goed huiswerk kan maken. Om 7.30 begint de eerste les.
Het is echt saai om alles vanaf daar in detail te beschrijven, maar ik kan wel meegeven dat de lessen een anderhalf uur lang zijn en dat we er vier op een dag hebben. In de korte pauze na de eerste les is er tijd voor club activiteiten of gewoon niks als je die dag geen club meeting hebt. Ik ben in de Japanse en de internationale club gestapt, al is er een klein beetje een dilemma want ze hebben allebei hun volgende club meeting op donderdag. Je hoeft trouwens niet lid te worden van een club.
Om 14.40 is de laatste les afgelopen. Dan heb je even tijd om naar je kluisje te gaan voordat de schoolbus om 14.50 vertrekt. Rond 15.03 ben ik meestal thuis. Het is uit deze post echt overduidelijk geworden dat ik een digitaal horloge heb en er veel op kijk.
Japans is en blijft een geweldig vak. Echt. Ik wil de hele dag Japans hebben, of elke dag. De lessen zijn gewoon nooit saai. Na Japans komt study hall op het lijstje van leuke lessen - wat niet eens les is, maar gewoon een zelfstudie anderhalf uur. Heel leuk en gezellig, trouwens. Ik zit dan bij twee meisjes, Maddis en Marissa. Ze zijn heel cool en ze proberen mijn accent over te nemen, wat soms ten koste gaat van mijn huiswerktijd, maar veel grappiger is. Een paar keer geleden gingen we met geurstiften snorretjes op elkaar tekenen.
Engels is abominabel. We moeten veel te snel lezen. Normaal gezegd zou ik dat niet erg vinden, maar we lezen een boek - The Adventures of Huckleberry Finn, door Mark Twain - dat vol met dialecten zit en helemaal niet makkelijk om door te lezen is. Eigenlijk zou ik het nu aan het lezen moeten zijn maar ik stel het uit want het is niet boeiend. (Nóg minder boeiend dan een gigantisch verhaal over mijn schoolleven typen, moet je je voorstellen!)
Misschien heeft iemand uit deze post opgemaakt dat schoolleven ook in Amerika saai is. Die persoon heeft een geweldig analytisch vermogen.
Oh, trouwens, mijn Nederlands-spullen van wereldschool zijn aangekomen, dus ik kan ook aan mijn Nederlands huiswerk beginnen. Yes!
Nu is het tijd om me te verdiepen in Huckleberry Finn. Doei, iedereen.
...
Wat een deprimerend begin.
Of eigenlijk niet, want elke schooldag brengt nieuwjaar dichterbij! En ja, ik heb door hoe sneu het is om daar 4 maanden van tevoren al naar af te tellen. Dus om even in de wat nabijere toekomst te kijken: 13 oktober komt Litania al! Dat is welgeteld twintig nachtjes slapen. Het leek altijd zo ver weg en nu is het echt dichtbij en dat is heel erg leuk. Alleen volgens mij is dit de tienduizendste post waarin ik vertel dat Litania komt en hoe leuk dat is, dus om maar snel en onopgemerkt van onderwerp te veranderen -
School! Want school is helemaal niet pleonastisch. (Eigenlijk had ik geen idee wat pleonastisch was, maar ik zocht in een Engels/Nederlands online woordenboek 'repetitive' op en het kwam met pleonastisch aanzetten.) Deze opmerking was echter ironisch bedoeld, want schooldagen lijken niet veel te verschillen van elkaar.
Om 6 uur sta ik op en zet ik de computer aan; het is dan 15.00 uur in Nederland. Dan eet ik één of twee kiwi's terwijl ik met mensen praat op MSN, voordat ik opeens merk dat ik weer eens bijna te laat ben om de schoolbus te halen. Op dat moment pak ik snel mijn tas en ren ik naar de bushalte, waar de bus rond 7 uur aankomt. (Ik heb me voor het naar-de-bushalte-rennen trouwens omgekleed, niet dat je denkt dat ik in mijn pyjama op school rondloop. Al heb ik mensen het wel zien doen.) Rond 7.10 kom ik op school aan en is het student-teacher time, wat betekent dat je naar een docent kan voordat de les begint, als je iets niet begrijpt. Het betekent ook dat je toch al op school zit dus net zo goed huiswerk kan maken. Om 7.30 begint de eerste les.
Het is echt saai om alles vanaf daar in detail te beschrijven, maar ik kan wel meegeven dat de lessen een anderhalf uur lang zijn en dat we er vier op een dag hebben. In de korte pauze na de eerste les is er tijd voor club activiteiten of gewoon niks als je die dag geen club meeting hebt. Ik ben in de Japanse en de internationale club gestapt, al is er een klein beetje een dilemma want ze hebben allebei hun volgende club meeting op donderdag. Je hoeft trouwens niet lid te worden van een club.
Om 14.40 is de laatste les afgelopen. Dan heb je even tijd om naar je kluisje te gaan voordat de schoolbus om 14.50 vertrekt. Rond 15.03 ben ik meestal thuis. Het is uit deze post echt overduidelijk geworden dat ik een digitaal horloge heb en er veel op kijk.
Japans is en blijft een geweldig vak. Echt. Ik wil de hele dag Japans hebben, of elke dag. De lessen zijn gewoon nooit saai. Na Japans komt study hall op het lijstje van leuke lessen - wat niet eens les is, maar gewoon een zelfstudie anderhalf uur. Heel leuk en gezellig, trouwens. Ik zit dan bij twee meisjes, Maddis en Marissa. Ze zijn heel cool en ze proberen mijn accent over te nemen, wat soms ten koste gaat van mijn huiswerktijd, maar veel grappiger is. Een paar keer geleden gingen we met geurstiften snorretjes op elkaar tekenen.
Engels is abominabel. We moeten veel te snel lezen. Normaal gezegd zou ik dat niet erg vinden, maar we lezen een boek - The Adventures of Huckleberry Finn, door Mark Twain - dat vol met dialecten zit en helemaal niet makkelijk om door te lezen is. Eigenlijk zou ik het nu aan het lezen moeten zijn maar ik stel het uit want het is niet boeiend. (Nóg minder boeiend dan een gigantisch verhaal over mijn schoolleven typen, moet je je voorstellen!)
Misschien heeft iemand uit deze post opgemaakt dat schoolleven ook in Amerika saai is. Die persoon heeft een geweldig analytisch vermogen.
Oh, trouwens, mijn Nederlands-spullen van wereldschool zijn aangekomen, dus ik kan ook aan mijn Nederlands huiswerk beginnen. Yes!
Nu is het tijd om me te verdiepen in Huckleberry Finn. Doei, iedereen.
zaterdag 8 september 2007
School
Dus, school is begonnen! Overleven jullie het? Ik... misschien. Twijfelachtig!
De introductiedag was heel leuk. Ik ontmoette Raechel en Raphael, die allebei dezelfde Playstation spelletjes spelen als ik en dat zit heel erg snor. Ze zitten alleen een jaar lager dus ik heb geen les met ze. Er waren meer coole mensen die ik ontmoette, maar dit zijn degenen waar ik sindsdien het meeste mee omga buiten les.
Om 7 uur moet ik bij de bushalte staan om de schoolbus te halen op normale lesdagen. In een schoolbus rijden is heel fijn en rustgevend en ik hoop telkens dat de reis langer duurt dan hij doet.
Lessen... We hebben A-days en B-days die telkens afwisselen. Op A-day heb ik AP Bio, Japans, Honors English en pre-calc. Op B-day heb ik human physiology & anatomy, acting, American & contemporary world history en AP chemistry. Sommige lessen zijn leuk, anderen niet. Pre-calc is hels. Ik zit met allemaal mensen die er helemaal niet slim uitzien en zij kunnen het wél volgen en ik niet. En dan zijn er weer dingen die zij niet snappen die ik heel simpel vind. Anderhalf uur van marteling, dat is echt veel.
In meeste lessen ken ik wel een paar mensen dus ik hoef niet weg te kwijnen uit eenzaamheid. In de pauze zit ik tegenwoordig bij Raphael en Raechel en dat is heel gezellig.
Ten minste, totdat Raphael een Jehova getuige bleek te zijn en me nu wil 'helpen'. Hopelijk lukt het ons om gewoon helemaal van dat gespreksonderwerp weg te blijven vanaf nu want zonder een medische ingreep ben ik waarschijnlijk niet te bekeren. Lobotomie krijgen lijkt me niet fijn.
Raechel zag ik de eerste twee dagen niet en dat was vervelend. De derde zag ik haar - en ze leerde me hoe ik mijn kluisje open moest doen! Ik ben zo dankbaar! En elke keer dat het me lukt voelt het helemaal als een triomf; de eerste twee dagen moest ik telkens eerstejaars vragen hoe ik hem open kreeg en het lukte me maar niet.
Verder is Japans echt het leukste vak dat ik ooit heb gehad. Serieus. De les begint ook zo cool.
Leider (aangewezen door docent): Kiritsu! (opstaan) Kiotsuke! (opletten/aandacht) Rei! (buig)
Iedereen (tijdens het buigen): Onegai shimasu! (laten we allemaal ons best/ons werk doen)
Leider: Chakuseke. (ga zitten)
De docent is ook zo cool. Hij is helemaal enthousiast over Japan en zit vol hele interessante verhalen. Weten jullie bijvoorbeeld waar het woord 'kamikaze' vandaan komt? 'Kami' is (zoals iedereen die Death Note gekeken heeft weet) God. 'Kaze' is wind. Toen de Mongolen in 1274 én in 1281 Japan binnenvielen werden ze beide keren afgeweerd doordat er orkanen kwamen. De Japanners zagen dit als een actie van god en noemde het 'kamikaze'; 'divine winds'. In de tweede wereldoorlog wisten ze dat er niet zo'n redding voor ze was en besloten ze dat ze zelf de 'kamikaze' moesten zijn.
Er is veel meer te vertellen, maar ik ben lui en kan niet geloven dat het drastisch interessant is voor anderen. Oh, trouwens, ik heb gigantisch veel en moeilijk huiswerk. Eergisteren zat ik er twee uur aan te werken. Niet cool! Maarja.
Overleven, iedereen!
De introductiedag was heel leuk. Ik ontmoette Raechel en Raphael, die allebei dezelfde Playstation spelletjes spelen als ik en dat zit heel erg snor. Ze zitten alleen een jaar lager dus ik heb geen les met ze. Er waren meer coole mensen die ik ontmoette, maar dit zijn degenen waar ik sindsdien het meeste mee omga buiten les.
Om 7 uur moet ik bij de bushalte staan om de schoolbus te halen op normale lesdagen. In een schoolbus rijden is heel fijn en rustgevend en ik hoop telkens dat de reis langer duurt dan hij doet.
Lessen... We hebben A-days en B-days die telkens afwisselen. Op A-day heb ik AP Bio, Japans, Honors English en pre-calc. Op B-day heb ik human physiology & anatomy, acting, American & contemporary world history en AP chemistry. Sommige lessen zijn leuk, anderen niet. Pre-calc is hels. Ik zit met allemaal mensen die er helemaal niet slim uitzien en zij kunnen het wél volgen en ik niet. En dan zijn er weer dingen die zij niet snappen die ik heel simpel vind. Anderhalf uur van marteling, dat is echt veel.
In meeste lessen ken ik wel een paar mensen dus ik hoef niet weg te kwijnen uit eenzaamheid. In de pauze zit ik tegenwoordig bij Raphael en Raechel en dat is heel gezellig.
Ten minste, totdat Raphael een Jehova getuige bleek te zijn en me nu wil 'helpen'. Hopelijk lukt het ons om gewoon helemaal van dat gespreksonderwerp weg te blijven vanaf nu want zonder een medische ingreep ben ik waarschijnlijk niet te bekeren. Lobotomie krijgen lijkt me niet fijn.
Raechel zag ik de eerste twee dagen niet en dat was vervelend. De derde zag ik haar - en ze leerde me hoe ik mijn kluisje open moest doen! Ik ben zo dankbaar! En elke keer dat het me lukt voelt het helemaal als een triomf; de eerste twee dagen moest ik telkens eerstejaars vragen hoe ik hem open kreeg en het lukte me maar niet.
Verder is Japans echt het leukste vak dat ik ooit heb gehad. Serieus. De les begint ook zo cool.
Leider (aangewezen door docent): Kiritsu! (opstaan) Kiotsuke! (opletten/aandacht) Rei! (buig)
Iedereen (tijdens het buigen): Onegai shimasu! (laten we allemaal ons best/ons werk doen)
Leider: Chakuseke. (ga zitten)
De docent is ook zo cool. Hij is helemaal enthousiast over Japan en zit vol hele interessante verhalen. Weten jullie bijvoorbeeld waar het woord 'kamikaze' vandaan komt? 'Kami' is (zoals iedereen die Death Note gekeken heeft weet) God. 'Kaze' is wind. Toen de Mongolen in 1274 én in 1281 Japan binnenvielen werden ze beide keren afgeweerd doordat er orkanen kwamen. De Japanners zagen dit als een actie van god en noemde het 'kamikaze'; 'divine winds'. In de tweede wereldoorlog wisten ze dat er niet zo'n redding voor ze was en besloten ze dat ze zelf de 'kamikaze' moesten zijn.
Er is veel meer te vertellen, maar ik ben lui en kan niet geloven dat het drastisch interessant is voor anderen. Oh, trouwens, ik heb gigantisch veel en moeilijk huiswerk. Eergisteren zat ik er twee uur aan te werken. Niet cool! Maarja.
Overleven, iedereen!
maandag 3 september 2007
Auto, essay, concert
Oké, er zijn dingen gebeurd sinds mijn laatste post! Gelukkig ben ik de helft al vergeten dus hoef ik niet te veel te typen.
Ten eerste: auto rijden! Ik heb mijn eerste 'les' achter de rug. Mijn vader en ik gingen naar een verlaten parkeerplaats waar ik rondjes moest rijden. Onze jeep is niet een auto waarbij je hoeft te schakelen dus essentieel was het niet veel moeilijker dan in een botsauto rijden, maar de consequenties van tegen de stoep/een boom/iets willekeurigs aan rijden waren net wat hoger. Gelukkig botste ik niet ofzo. Het was heel erg leuk om te doen, en ik heb nu veel meer waardering voor mensen die kunnen auto rijden.
Ten tweede ben ik naar school geweest. Morgen is er een introductiedag en overmorgen beginnen de lessen, maar ik ging naar school om een essay te schrijven. Na een jaar van mevrouw Risselada les gekregen te hebben voelde ik me aardig zeker over wat ik deed. Het was niet heel moeilijk; ik moest een essay schrijven en de belangrijkste punten in 'Their Lonely Betters' door W.H. Auden noemen. Iedereen die naar Lake Oswego High School kwam en Honors English wilde doen moest zo'n essay maken. Het verbaasde me hoeveel mensen er waren; blijkbaar is naar een andere school gaan best normaal hier. Oh! En het klaslokaal zat VOL boeken. Ik vroeg na afloop of ik er één mocht lenen (Stardust, van Neil Gaiman - onderhand heb ik hem uit en heb ik ook de film gezien) en dat mocht gewoon als ik mijn naam invulde. Mmm. Boeken.
Verder waren we eergisteren bij een andere Nike-familie uit Nederland op bezoek, Peggy en Tim Richmond en hun twee kinderen, Jake (15) en Sammy Jo (12). Ze zijn heel cool en er waren ook gezellige Belgische mensen op bezoek die karaoke gingen doen. Trouwens, de Richmonds wonen hier al anderhalf jaar, en Sammy Jo zei dat ze nog heel veel contact had met haar vrienden uit Nederland, dus dat moet lukken. En Jake zei over alles op school dat het te makkelijk was, dat je met allemaal domme kinderen zit en dat je niet zo heel veel huiswerk krijgt, dus dat moet ook lukken!
Gisteren ging ik met mijn moeder naar een concert van Pete Yorn en Crowded House. Pete Yorn was cool (veel cooler dan ik hem voorgesteld had met zo'n suffe (band)naam) en ik heb nu veel meer bewondering voor hem dan eerst omdat hij zo goed was live. Crowded House was een beetje een teleurstelling. De Amerikaanse hits waren niet dezelfde als in Europa dus ze speelden niet echt liedjes die ik of mijn moeder kenden of leuk vonden. Four Seasons in One Day speelden ze niet. Dat deed me denken aan toen Brand New Seventy Times 7 niet speelde, dat was ook zo jammer. (Als resultaat kreeg ik Seventy Times 7 in mijn hoofd, wat niet echt de bedoeling is bij een concert dat niks met Brand New te maken heeft.)
Wat wél heel cool was was Liam Fin, die met Crowded House meespeelde maar in het begin ook gewoon in zijn eentje allemaal muziek maakte. Dan speelde hij iets en nam hij het tegelijk op zodat het seconden later afspeelde terwijl hij weer iets anders erbij ging spelen. Als gevolg was het echt zo'n 1-man band. Ik was best wel onder de indruk, ook omdat Liam een baard had en toch cool was. Mensen met baarden moeten extra hun best doen om cool te zijn want ik ben het niet eens met een baard hebben. (Voor degenen die zich het nu afvragen: JA, Ron is natuurlijk wel cool.)
Morgen heb ik introductiedag en overmorgen begint school. Ik heb nog maar drie schoolboeken: Japans, AP biologie en pre-calculus. De rest komt nog wel, al zal ik niet zoveel boeken hebben als jullie, arme stakkers. Het zijn wel hele grote, dikke boeken. Trouwens, mijn school begint altijd om 7.10. Wie er jaloers was op hoe weinig boeken ik had mag nu ophouden met jaloers zijn en medelijden gaan geven! Ik moet voor 7 uur al bij de bushalte staan. Welke gek heeft het Amerikaanse schoolsysteem bedacht?
Nouja, jullie allemaal succes met het begin van een nieuw schooljaar! Byebye.
Ten eerste: auto rijden! Ik heb mijn eerste 'les' achter de rug. Mijn vader en ik gingen naar een verlaten parkeerplaats waar ik rondjes moest rijden. Onze jeep is niet een auto waarbij je hoeft te schakelen dus essentieel was het niet veel moeilijker dan in een botsauto rijden, maar de consequenties van tegen de stoep/een boom/iets willekeurigs aan rijden waren net wat hoger. Gelukkig botste ik niet ofzo. Het was heel erg leuk om te doen, en ik heb nu veel meer waardering voor mensen die kunnen auto rijden.
Ten tweede ben ik naar school geweest. Morgen is er een introductiedag en overmorgen beginnen de lessen, maar ik ging naar school om een essay te schrijven. Na een jaar van mevrouw Risselada les gekregen te hebben voelde ik me aardig zeker over wat ik deed. Het was niet heel moeilijk; ik moest een essay schrijven en de belangrijkste punten in 'Their Lonely Betters' door W.H. Auden noemen. Iedereen die naar Lake Oswego High School kwam en Honors English wilde doen moest zo'n essay maken. Het verbaasde me hoeveel mensen er waren; blijkbaar is naar een andere school gaan best normaal hier. Oh! En het klaslokaal zat VOL boeken. Ik vroeg na afloop of ik er één mocht lenen (Stardust, van Neil Gaiman - onderhand heb ik hem uit en heb ik ook de film gezien) en dat mocht gewoon als ik mijn naam invulde. Mmm. Boeken.
Verder waren we eergisteren bij een andere Nike-familie uit Nederland op bezoek, Peggy en Tim Richmond en hun twee kinderen, Jake (15) en Sammy Jo (12). Ze zijn heel cool en er waren ook gezellige Belgische mensen op bezoek die karaoke gingen doen. Trouwens, de Richmonds wonen hier al anderhalf jaar, en Sammy Jo zei dat ze nog heel veel contact had met haar vrienden uit Nederland, dus dat moet lukken. En Jake zei over alles op school dat het te makkelijk was, dat je met allemaal domme kinderen zit en dat je niet zo heel veel huiswerk krijgt, dus dat moet ook lukken!
Gisteren ging ik met mijn moeder naar een concert van Pete Yorn en Crowded House. Pete Yorn was cool (veel cooler dan ik hem voorgesteld had met zo'n suffe (band)naam) en ik heb nu veel meer bewondering voor hem dan eerst omdat hij zo goed was live. Crowded House was een beetje een teleurstelling. De Amerikaanse hits waren niet dezelfde als in Europa dus ze speelden niet echt liedjes die ik of mijn moeder kenden of leuk vonden. Four Seasons in One Day speelden ze niet. Dat deed me denken aan toen Brand New Seventy Times 7 niet speelde, dat was ook zo jammer. (Als resultaat kreeg ik Seventy Times 7 in mijn hoofd, wat niet echt de bedoeling is bij een concert dat niks met Brand New te maken heeft.)
Wat wél heel cool was was Liam Fin, die met Crowded House meespeelde maar in het begin ook gewoon in zijn eentje allemaal muziek maakte. Dan speelde hij iets en nam hij het tegelijk op zodat het seconden later afspeelde terwijl hij weer iets anders erbij ging spelen. Als gevolg was het echt zo'n 1-man band. Ik was best wel onder de indruk, ook omdat Liam een baard had en toch cool was. Mensen met baarden moeten extra hun best doen om cool te zijn want ik ben het niet eens met een baard hebben. (Voor degenen die zich het nu afvragen: JA, Ron is natuurlijk wel cool.)
Morgen heb ik introductiedag en overmorgen begint school. Ik heb nog maar drie schoolboeken: Japans, AP biologie en pre-calculus. De rest komt nog wel, al zal ik niet zoveel boeken hebben als jullie, arme stakkers. Het zijn wel hele grote, dikke boeken. Trouwens, mijn school begint altijd om 7.10. Wie er jaloers was op hoe weinig boeken ik had mag nu ophouden met jaloers zijn en medelijden gaan geven! Ik moet voor 7 uur al bij de bushalte staan. Welke gek heeft het Amerikaanse schoolsysteem bedacht?
Nouja, jullie allemaal succes met het begin van een nieuw schooljaar! Byebye.
woensdag 13 juni 2007
The Sims
Ik moet zeggen dat het me hier heel erg doet denken aan the Sims. Niet zo zeer omdat mensen praten in een onverstaanbare brabbeltaal - iedereen spreekt heel duidelijk en niet eens met een erg accent - maar omdat de huizen zo gebouwd zijn. De kleuren van de stenen, de voordeuren, de lampen... Allemaal van die typische ik-heb-vals-gespeeld-met-the-Sims huizen. Ons huis is ook zo, en ook met dat irritante, donkere van een groot huis. Dankzij de grootte is er niet overal genoeg licht; in het midden is het altijd een beetje sombertjes belicht.
In ieder geval, hier mijn photobucket met foto's van de buurt, de tv, en mijn inmiddels gezellige kamer: http://s30.photobucket.com/albums/c325/Valeriewalrus/America/
Vandaag ben ik naar mijn nieuwe school geweest om vakken voor volgend jaar uit te kiezen. Dat was echt zo leuk! In plaats van 1 keer een profiel en een extra vak kiezen had ik heel erg veel vrijheid om leuke vakken te kiezen. Niet alle vakken gaan het hele jaar door, je hebt 4 semesters en sommige vakken duren maar 1 semester. Zo ga ik in het tweede semester "Acting 1" nemen, in plaats van home room (een soort zelfstudieuur) zoals in het eerste semester. De lessen duren hier 90 minuten trouwens; ik weet niet of ik dat overleef. X_X 50 was op sommige momenten al moeilijk te verduren. In ieder geval, ik heb (als ik de test haal) honors English (hoog niveau dus), wiskunde, natuurkunde, scheikunde, biologie, physiology (een soort biologie omtrent anatomie), Japans, Amerikaanse geschiedenis, health issues (over ziektes etc.) en een of ander vak wat je voorbereid op presentaties en interviews voor werk enzo. Het heet ACS, Advanced Communications Skills. Als iets niet in het rooster past krijg ik Creative Writing of gitaar erbij.
Het is zo leuk om te kunnen kiezen! Nouja, tot een zekere hoogte in ieder geval.
Verder heb ik veel gewinkeld. Niet voor kleren en leuke dingen, maar mijn moeder en ik tergen het huis een beetje te vullen. We hebben allerlei dingen nodig waar je niet in de eerste instantie aan denkt, zoals prullenbakken en aardappelschilmesjes. (Oke, van het laatste hadden we er maar 1 nodig, maar dat is een bijzaak.) Trouwens, jullie hoeven je geen zorgen te maken dat ik te weinig beweeg want we winkelen ook vaak in de Safeways (gigantische supermarkt) 'dichtbij' ons huis. We hebben geen auto dus we moeten lopen, en dat is een half uur heen en een half uur terug, met geen platte weg te bekennen.
Oja, Kruimeltje (de kat) leeft nog. Ondanks in de auto van Seattle naar Lake Oswego constant miauwen heeft ze de reis overleefd. Het eten hier vindt ze minder lekker, maar ze is dik genoeg om eventjes honger te hebben tot we een soort vinden die ze wel lekker vindt. Verder is ze heel knuffelig en aanhankelijk geworden; ze wil geen nieuwe kamers in tenzij 1 van ons er is.
Dat was het wel zo'n beetje (en dat was ook een best lange post). Tot volgende keer! 8D
In ieder geval, hier mijn photobucket met foto's van de buurt, de tv, en mijn inmiddels gezellige kamer: http://s30.photobucket.com/albums/c325/Valeriewalrus/America/
Vandaag ben ik naar mijn nieuwe school geweest om vakken voor volgend jaar uit te kiezen. Dat was echt zo leuk! In plaats van 1 keer een profiel en een extra vak kiezen had ik heel erg veel vrijheid om leuke vakken te kiezen. Niet alle vakken gaan het hele jaar door, je hebt 4 semesters en sommige vakken duren maar 1 semester. Zo ga ik in het tweede semester "Acting 1" nemen, in plaats van home room (een soort zelfstudieuur) zoals in het eerste semester. De lessen duren hier 90 minuten trouwens; ik weet niet of ik dat overleef. X_X 50 was op sommige momenten al moeilijk te verduren. In ieder geval, ik heb (als ik de test haal) honors English (hoog niveau dus), wiskunde, natuurkunde, scheikunde, biologie, physiology (een soort biologie omtrent anatomie), Japans, Amerikaanse geschiedenis, health issues (over ziektes etc.) en een of ander vak wat je voorbereid op presentaties en interviews voor werk enzo. Het heet ACS, Advanced Communications Skills. Als iets niet in het rooster past krijg ik Creative Writing of gitaar erbij.
Het is zo leuk om te kunnen kiezen! Nouja, tot een zekere hoogte in ieder geval.
Verder heb ik veel gewinkeld. Niet voor kleren en leuke dingen, maar mijn moeder en ik tergen het huis een beetje te vullen. We hebben allerlei dingen nodig waar je niet in de eerste instantie aan denkt, zoals prullenbakken en aardappelschilmesjes. (Oke, van het laatste hadden we er maar 1 nodig, maar dat is een bijzaak.) Trouwens, jullie hoeven je geen zorgen te maken dat ik te weinig beweeg want we winkelen ook vaak in de Safeways (gigantische supermarkt) 'dichtbij' ons huis. We hebben geen auto dus we moeten lopen, en dat is een half uur heen en een half uur terug, met geen platte weg te bekennen.
Oja, Kruimeltje (de kat) leeft nog. Ondanks in de auto van Seattle naar Lake Oswego constant miauwen heeft ze de reis overleefd. Het eten hier vindt ze minder lekker, maar ze is dik genoeg om eventjes honger te hebben tot we een soort vinden die ze wel lekker vindt. Verder is ze heel knuffelig en aanhankelijk geworden; ze wil geen nieuwe kamers in tenzij 1 van ons er is.
Dat was het wel zo'n beetje (en dat was ook een best lange post). Tot volgende keer! 8D
Abonneren op:
Posts (Atom)