Ik denk niet dat een leukere vakantie mogelijk zou zijn geweest, als ik heel eerlijk ben. Mexico en Bonaire zijn niks bij naar Nederland en allemaal vrienden weer zien!
Het begon echter met familie zien in Schotland. Dat was ook leuk, en het gaf me een beetje tijd om mijn jetlag uit te zitten. Slapen kan op heel veel verschillende plekken, gelukkig:
Op de grond bij mijn oma:
In een restaurant:
Toen ik in Nederland aankwam was mijn jetlag voorbij. Dat was maar goed ook, want ik zou anders heel veel gezelligheid gemist hebben. Het was zo leuk! Gelijk de eerste avond dat ik in Ugchelen was logeerde ik bij Sandra met Esther en Mandy, en die hadden een appeltaart voor me gebakken met de letter V in marsepein erop. Dat was zo lief! Wat ook onsprekelijk lief was was het feit dat Sandra, Mandy en Esther allemaal om half acht opstonden met me de volgende ochtend omdat ik nou eenmaal debiel genoeg was om om half elf in Huizen te moeten zijn. Ik zal niet snel vergeten hoe ik in mijn roze pyjama over straat naar huis rende met een doos appeltaart in mijn handen.
Na even in Huizen te zijn was het tof om te bowlen met iedereen van school. Het was zo raar jullie allemaal weer te zien, maar ook heel leuk. Alsof er helemaal niks veranderd was, terwijl ik al een half jaar in Amerika woon. Dat gevoel kreeg ik trouwens wel vaker terwijl ik in Nederland was. Ik had verwacht dat ik me als buitenstaander zou voelen, of ten minste alsof ik er niet écht meer bij hoorde, maar dat voelde ik totaal niet. Het was met schoolvrienden trouwens wel heel vervelend dat we maar zo kort samen konden zijn - volgende keer dat ik in Nederland ben zorg ik dat we meer tijd hebben. (Als jullie me nog willen zien na mijn verschrikkelijke bowling talent te waarnemen.)
Na mijn rampzalige bowling pogingen (totaal gebaseerd op geluk, richten maakte het alleen maar erger) was het tijd om Rick weer te zien. Het was (net zoals de voorgaande ontmoetingen) heel gezellig, en we poogden samen Final Fantasy 9 uit te spelen de keren dat we elkaar zagen. Dat was echter een onbereikbaar doel. Ik weet niet hoeveel van jullie RPGs spelen zoals Final Fantasy, maar die spelletjes duren minstens 60 uur meestal, en zoveel tijd hadden we niet. Wat ook heel cool was was toen Rick me later in de week Dearly Beloved op de piano leerde spelen. (Dat is het liedje dat speelt op het menu scherm van Kingdom Hearts, voor de onwetenden.) Ik kan hem jammer genoeg nog steeds niet zelf spelen, alleen het deel met de rechterhand. De pedaal op een piano is ook nog steeds een mysterie, maar het komt in de buurt!
Verder waren er nog meer toffe dingen, zoals nieuwjaar en de TaZrum meeting. Met nieuwjaar overleefde Mandy een vuurpijl in haar maag, die (gelukkig) kaatste en een meter van ons af explodeerde. Met de TaZrum meeting overleefden de aanwezigen ik en Sander die 'All I Ask of You' zongen, ook een wonder! Al met al was mijn weekje Nederland een geweldig succes. Ik heb me zo erg vermaakt! De terugreis was ook helemaal niet zo erg - ik was verschikkelijk moe, maar de reis was zo voorbij.
Trouwens, Stefan, ik zag je op de fiets een keer (maar kon niet op tijd roepen), dus we hebben elkaar dit jaar inderdaad meer gezien dan voorgaande jaren.
Nu moet ik nog wachten op de filmpjes en foto's waarop ik mijzelf belachelijk maak op de meeting en is het helemaal af. Zometeen begint het Amerikaanse leven weer - maar ik had een hele leuke pauze tussendoor.
Bedankt iedereen! Alles was super, en ik ga jullie missen zoals een walrus die zijn emmer mist.
Etc.