Met zo'n informatieve titel weten jullie vast al wat jullie moeten verwachten in deze post. Nee? Oh, nouja, dan kom je er zo achter.
Ten eerste, één woord: varkensfoetus. Dit is het sensationele gedeelte van de post, die eigenlijk aan het einde zou moeten zodat jullie blijven lezen. Omdat ik dat soort commerciële onzin tegen ga in mijn blog zal ik dit voorval het eerste vertellen, aangezien dat min of meer chronologisch is.
Met 'Human Physiology & Anatomy', een heel leuk vak, moesten wij de spieren in een big aan kunnen wijzen in de praktijk. Dat betekent opensnijden, vellen en hier en daar het connective tissue en het vet wegschrapen. Geen pretje, vooral wanneer je op de droogste dagen al een zwakke maag hebt. Daarentegen ook geen ramp. De foetussen (even groot als een net geboren big) zaten eerst in grote vaten conserveermiddelen te drijven. Alhoewel, ze waren uiteraard dood dus het was meer zinken dan drijven. In ieder geval, ik moest een dood biggetje van de bodem van een groot vat vol conserveermiddelen pakken en in de bak die mijn partner vasthield neerleggen. Het probleem? Ik had wel een handschoen aan, maar het biggetje leek te diep te liggen om te pakken zonder een handschoen vol conserveermiddel-en-dode-big sap te krijgen.
Dit was mijn roeping. Mijn missie. Ik moest en zou het biggetje uit het vat halen en in het bakje leggen. Falen was geen optie.
Drama achterwege, het lukte me zonder een vieze hand te krijgen. Ik trok het biggetje aan haar pootje omhoog en kon haar toen uit het vat tillen met twee handen. Ze was verrassend zwaar en ze leek op een big zoals je op de kinderboerderij ziet, behalve dat er een beetje navelstreng aan haar zat en ze een snee had achter haar oor waar ze geïnjecteerd was met spul om haar goed te houden. Ze was ook een beetje verkleurd, gelig, net zoals het dode mens die ik een paar maanden geleden zag met het biologie reisje.
Eerst zien wat ze was. Een meisje. Dat zie je aan het feit dat ze geen vage knobbel had onder haar staart en eh... een extra gaatje ofzo. Het was wel heel grappig toen mijn partner de sekse van het biggetje dacht te weten omdat het beest tepels had. Ik herinnerde haar dat jongens ook tepels hebben. Het was niet erg dom verder, want soms vergeet je dat soort dingen, vooral terwijl je in een wolk conserveermiddel-geur staat. We noemden ons biggetje Ophelia. Daarna moesten we haar op haar rug leggen en de pootjes uit elkaar houden door ze met touw via de onderkant van de bak aan elkaar te binden. Ik zal niet verder gaan dan dat - het was gewoon knippen en schrapen en weetikveelwat vanaf daar, en ik heb sindsdien geen varkensvlees kunnen eten. Het is trouwens wel heel grappig dat ik in het begin dapper was en langzaam afzwakte in een waas misselijkheid, terwijl mijn partner juist zwakjes begon en op het einde een held was.
Oh, trouwens, voor degenen die het zich afvragen: die foetussen krijg je wanneer zwangere varkens geslacht worden. In plaats van de dode biggetjes weggooien worden ze aan 'de wetenschap' verkocht.
Voor zover mijn ontleed-avontuur. Er zijn ook andere dingen - auto rijden, films kijken met Chaney, foto's voor het jaarboek met de Japans club - maar geen hele nieuwe dingen. Met wiskunde had ik laatst 86% voor een repetitie, en het irriteert me enorm dat ik dat gewoon een slecht cijfer vind. In Nederland vindt je dat een geweldig cijfer. (Ik wel, in ieder geval.) Hier niet.
Over cijfers gesproken, ik heb net finals gehad. Dat is een soort toetsweek, maar dan voor al je vakken alle stof van het vorige half jaar. Geen pretje, maar ook niet onmogelijk. Ik zal weten of het erg is wanneer ik eenmaal mijn cijfers terug heb.
Heb ik al gezegd dat ik in maart kom? Ik kom in maart. (23 tot 30 maart) Yay! Misschien heb ik mijn rijbewijs dan al, maar dat is twijfelachtig.
Nog cooler: ik heb dit weekend een roze Nintendo DS gekocht met daarbij Final Fantasy XII: Revenant Wings. Het is echt heel erg leuk! Veel beter dan de gameboy advanced. (Al is dat te verwachten.) Dat is het wel zo'n beetje.
Doei iedereen, en herinner: De ultieme gemeten waarde van een man is niet waar hij staat op comfortabele momenten, maar waar hij staat in tijden van streven en tegenstrijdigheid. (Het was laatst Martin Luther King Day in Amerika.)
zondag 27 januari 2008
zaterdag 5 januari 2008
Vakantie
Geweldig. Geweldig geweldig geweldig.
Ik denk niet dat een leukere vakantie mogelijk zou zijn geweest, als ik heel eerlijk ben. Mexico en Bonaire zijn niks bij naar Nederland en allemaal vrienden weer zien!
Het begon echter met familie zien in Schotland. Dat was ook leuk, en het gaf me een beetje tijd om mijn jetlag uit te zitten. Slapen kan op heel veel verschillende plekken, gelukkig:
Op de grond bij mijn oma:
In een restaurant:
Toen ik in Nederland aankwam was mijn jetlag voorbij. Dat was maar goed ook, want ik zou anders heel veel gezelligheid gemist hebben. Het was zo leuk! Gelijk de eerste avond dat ik in Ugchelen was logeerde ik bij Sandra met Esther en Mandy, en die hadden een appeltaart voor me gebakken met de letter V in marsepein erop. Dat was zo lief! Wat ook onsprekelijk lief was was het feit dat Sandra, Mandy en Esther allemaal om half acht opstonden met me de volgende ochtend omdat ik nou eenmaal debiel genoeg was om om half elf in Huizen te moeten zijn. Ik zal niet snel vergeten hoe ik in mijn roze pyjama over straat naar huis rende met een doos appeltaart in mijn handen.
Na even in Huizen te zijn was het tof om te bowlen met iedereen van school. Het was zo raar jullie allemaal weer te zien, maar ook heel leuk. Alsof er helemaal niks veranderd was, terwijl ik al een half jaar in Amerika woon. Dat gevoel kreeg ik trouwens wel vaker terwijl ik in Nederland was. Ik had verwacht dat ik me als buitenstaander zou voelen, of ten minste alsof ik er niet écht meer bij hoorde, maar dat voelde ik totaal niet. Het was met schoolvrienden trouwens wel heel vervelend dat we maar zo kort samen konden zijn - volgende keer dat ik in Nederland ben zorg ik dat we meer tijd hebben. (Als jullie me nog willen zien na mijn verschrikkelijke bowling talent te waarnemen.)
Na mijn rampzalige bowling pogingen (totaal gebaseerd op geluk, richten maakte het alleen maar erger) was het tijd om Rick weer te zien. Het was (net zoals de voorgaande ontmoetingen) heel gezellig, en we poogden samen Final Fantasy 9 uit te spelen de keren dat we elkaar zagen. Dat was echter een onbereikbaar doel. Ik weet niet hoeveel van jullie RPGs spelen zoals Final Fantasy, maar die spelletjes duren minstens 60 uur meestal, en zoveel tijd hadden we niet. Wat ook heel cool was was toen Rick me later in de week Dearly Beloved op de piano leerde spelen. (Dat is het liedje dat speelt op het menu scherm van Kingdom Hearts, voor de onwetenden.) Ik kan hem jammer genoeg nog steeds niet zelf spelen, alleen het deel met de rechterhand. De pedaal op een piano is ook nog steeds een mysterie, maar het komt in de buurt!
Verder waren er nog meer toffe dingen, zoals nieuwjaar en de TaZrum meeting. Met nieuwjaar overleefde Mandy een vuurpijl in haar maag, die (gelukkig) kaatste en een meter van ons af explodeerde. Met de TaZrum meeting overleefden de aanwezigen ik en Sander die 'All I Ask of You' zongen, ook een wonder! Al met al was mijn weekje Nederland een geweldig succes. Ik heb me zo erg vermaakt! De terugreis was ook helemaal niet zo erg - ik was verschikkelijk moe, maar de reis was zo voorbij.
Trouwens, Stefan, ik zag je op de fiets een keer (maar kon niet op tijd roepen), dus we hebben elkaar dit jaar inderdaad meer gezien dan voorgaande jaren.
Nu moet ik nog wachten op de filmpjes en foto's waarop ik mijzelf belachelijk maak op de meeting en is het helemaal af. Zometeen begint het Amerikaanse leven weer - maar ik had een hele leuke pauze tussendoor.
Bedankt iedereen! Alles was super, en ik ga jullie missen zoals een walrus die zijn emmer mist.
Etc.
Ik denk niet dat een leukere vakantie mogelijk zou zijn geweest, als ik heel eerlijk ben. Mexico en Bonaire zijn niks bij naar Nederland en allemaal vrienden weer zien!
Het begon echter met familie zien in Schotland. Dat was ook leuk, en het gaf me een beetje tijd om mijn jetlag uit te zitten. Slapen kan op heel veel verschillende plekken, gelukkig:
Op de grond bij mijn oma:
In een restaurant:
Toen ik in Nederland aankwam was mijn jetlag voorbij. Dat was maar goed ook, want ik zou anders heel veel gezelligheid gemist hebben. Het was zo leuk! Gelijk de eerste avond dat ik in Ugchelen was logeerde ik bij Sandra met Esther en Mandy, en die hadden een appeltaart voor me gebakken met de letter V in marsepein erop. Dat was zo lief! Wat ook onsprekelijk lief was was het feit dat Sandra, Mandy en Esther allemaal om half acht opstonden met me de volgende ochtend omdat ik nou eenmaal debiel genoeg was om om half elf in Huizen te moeten zijn. Ik zal niet snel vergeten hoe ik in mijn roze pyjama over straat naar huis rende met een doos appeltaart in mijn handen.
Na even in Huizen te zijn was het tof om te bowlen met iedereen van school. Het was zo raar jullie allemaal weer te zien, maar ook heel leuk. Alsof er helemaal niks veranderd was, terwijl ik al een half jaar in Amerika woon. Dat gevoel kreeg ik trouwens wel vaker terwijl ik in Nederland was. Ik had verwacht dat ik me als buitenstaander zou voelen, of ten minste alsof ik er niet écht meer bij hoorde, maar dat voelde ik totaal niet. Het was met schoolvrienden trouwens wel heel vervelend dat we maar zo kort samen konden zijn - volgende keer dat ik in Nederland ben zorg ik dat we meer tijd hebben. (Als jullie me nog willen zien na mijn verschrikkelijke bowling talent te waarnemen.)
Na mijn rampzalige bowling pogingen (totaal gebaseerd op geluk, richten maakte het alleen maar erger) was het tijd om Rick weer te zien. Het was (net zoals de voorgaande ontmoetingen) heel gezellig, en we poogden samen Final Fantasy 9 uit te spelen de keren dat we elkaar zagen. Dat was echter een onbereikbaar doel. Ik weet niet hoeveel van jullie RPGs spelen zoals Final Fantasy, maar die spelletjes duren minstens 60 uur meestal, en zoveel tijd hadden we niet. Wat ook heel cool was was toen Rick me later in de week Dearly Beloved op de piano leerde spelen. (Dat is het liedje dat speelt op het menu scherm van Kingdom Hearts, voor de onwetenden.) Ik kan hem jammer genoeg nog steeds niet zelf spelen, alleen het deel met de rechterhand. De pedaal op een piano is ook nog steeds een mysterie, maar het komt in de buurt!
Verder waren er nog meer toffe dingen, zoals nieuwjaar en de TaZrum meeting. Met nieuwjaar overleefde Mandy een vuurpijl in haar maag, die (gelukkig) kaatste en een meter van ons af explodeerde. Met de TaZrum meeting overleefden de aanwezigen ik en Sander die 'All I Ask of You' zongen, ook een wonder! Al met al was mijn weekje Nederland een geweldig succes. Ik heb me zo erg vermaakt! De terugreis was ook helemaal niet zo erg - ik was verschikkelijk moe, maar de reis was zo voorbij.
Trouwens, Stefan, ik zag je op de fiets een keer (maar kon niet op tijd roepen), dus we hebben elkaar dit jaar inderdaad meer gezien dan voorgaande jaren.
Nu moet ik nog wachten op de filmpjes en foto's waarop ik mijzelf belachelijk maak op de meeting en is het helemaal af. Zometeen begint het Amerikaanse leven weer - maar ik had een hele leuke pauze tussendoor.
Bedankt iedereen! Alles was super, en ik ga jullie missen zoals een walrus die zijn emmer mist.
Etc.
zaterdag 8 december 2007
Tijd vliegt
Het is al december, Sinterklaas is geweest en Thanksgiving was meer dan twee weken geleden. Soms vraag ik me af of elk jaar drukker wordt of dat tijd gewoon sneller gaat. Gelukkig vraagt iedereen zich dat af, dus ik hoef me niet bijster creatief te voelen bij die gedachte.
Thanksgiving vierden we gewoon thuis met zijn vieren. Het was heel gezellig, en we droegen blijde feesthoedjes dus de dag kon echt niet stuk. In november had ik bijna elke week wel een vrije dag, dat was echt relaxed. Nu niet meer - maar nu is de wintervakantie zo dichtbij dat ik ook best graag alles gewoon achter de rug wil hebben.
Leven is veranderd sinds mijn laatste post. Mijn wiskunde cijfer is een stijgende lijn. Dat is echter deels door het feit dat ik bijna elke pauze bij mijn docent ben voor extra hulp. Het grootste verschil is niet mijn wiskunde cijfer, gelukkig: ik ben heel erg hard aan het leren autorijden. Om de dag, na school, voor 2 uur. Het is heel vermoeiend, maar heel leerzaam.
Ik rijd met mijn instructeur (Chuck) en Julia, een meisje van Lakeridge (de andere Lake Oswego school). Julia en ik wisselen het rijden dan af en moeten van elkaar leren. Het is best wel gezellig. Chuck is meestal heel serieus, maar hij maakt af en toe geweldige grapjes. Zo was ik door Portland aan het rijden en wees hij naar een man met een baard langs de weg en zei hij:
"That's Valerie's new boyfriend. She told me she likes men with beards."
Het klinkt nu heel gaar en willekeurig, maar... wacht, eigenlijk is het dat ook. Hoedanook leuker dan de hele weg maar overhoord worden over verkeersregels. Bijna elke keer dat we rijden regent het trouwens; ik ben bang dat ik hierna niet meer kan rijden zonder de ruitenwissers aan omdat ik ze zo gewend ben. Het is trouwens best eng om in de plensende regen 55 m/h te gaan. (88 km/h) Je kan geen steek zien en toch ben je in een razend tempo over de snelweg aan het scheuren. Nouja goed, het zal wel wennen.
Naast autorijden en wiskunde is er nog altijd Japans als mijn favoriete gespreksonderwerp. Met Japans hebben we geleerd hoe je zegt dat je van iemand houdt, iemand haat, en dat je iemand niet uit kan staan. Dat is heel handig, want ik vertel constant hoe aardig ik mensen vind in het Japans. Mijn familie introductie kreeg ik trouwens 100 procent voor.
Oja! En ik heb een ontleed lijk gezien met een biologie schoolreisje. Het was heel interessant, maar voorlopig eet ik even geen vlees. Over eten gesproken: ik ben vijf kilo afgevallen sinds ik ben verhuisd. Juich echter niet, want ik vermoed dat het mijn spiermassa is die verdween, en geen vetlaag.
Goed, dat was het zo'n beetje. Leven is gezellig. Ik heb leuke vrienden, en ik geniet, maar ik kijk ook heel erg uit naar later deze maand wanneer ik jullie weer zie.
Thanksgiving vierden we gewoon thuis met zijn vieren. Het was heel gezellig, en we droegen blijde feesthoedjes dus de dag kon echt niet stuk. In november had ik bijna elke week wel een vrije dag, dat was echt relaxed. Nu niet meer - maar nu is de wintervakantie zo dichtbij dat ik ook best graag alles gewoon achter de rug wil hebben.
Leven is veranderd sinds mijn laatste post. Mijn wiskunde cijfer is een stijgende lijn. Dat is echter deels door het feit dat ik bijna elke pauze bij mijn docent ben voor extra hulp. Het grootste verschil is niet mijn wiskunde cijfer, gelukkig: ik ben heel erg hard aan het leren autorijden. Om de dag, na school, voor 2 uur. Het is heel vermoeiend, maar heel leerzaam.
Ik rijd met mijn instructeur (Chuck) en Julia, een meisje van Lakeridge (de andere Lake Oswego school). Julia en ik wisselen het rijden dan af en moeten van elkaar leren. Het is best wel gezellig. Chuck is meestal heel serieus, maar hij maakt af en toe geweldige grapjes. Zo was ik door Portland aan het rijden en wees hij naar een man met een baard langs de weg en zei hij:
"That's Valerie's new boyfriend. She told me she likes men with beards."
Het klinkt nu heel gaar en willekeurig, maar... wacht, eigenlijk is het dat ook. Hoedanook leuker dan de hele weg maar overhoord worden over verkeersregels. Bijna elke keer dat we rijden regent het trouwens; ik ben bang dat ik hierna niet meer kan rijden zonder de ruitenwissers aan omdat ik ze zo gewend ben. Het is trouwens best eng om in de plensende regen 55 m/h te gaan. (88 km/h) Je kan geen steek zien en toch ben je in een razend tempo over de snelweg aan het scheuren. Nouja goed, het zal wel wennen.
Naast autorijden en wiskunde is er nog altijd Japans als mijn favoriete gespreksonderwerp. Met Japans hebben we geleerd hoe je zegt dat je van iemand houdt, iemand haat, en dat je iemand niet uit kan staan. Dat is heel handig, want ik vertel constant hoe aardig ik mensen vind in het Japans. Mijn familie introductie kreeg ik trouwens 100 procent voor.
Oja! En ik heb een ontleed lijk gezien met een biologie schoolreisje. Het was heel interessant, maar voorlopig eet ik even geen vlees. Over eten gesproken: ik ben vijf kilo afgevallen sinds ik ben verhuisd. Juich echter niet, want ik vermoed dat het mijn spiermassa is die verdween, en geen vetlaag.
Goed, dat was het zo'n beetje. Leven is gezellig. Ik heb leuke vrienden, en ik geniet, maar ik kijk ook heel erg uit naar later deze maand wanneer ik jullie weer zie.
dinsdag 6 november 2007
Verschillen
Ik wil al heel lang posten over de subtielere verschillen hier. Welke tijd is meer gelegen dan de tijd waarin ik eigenlijk mijn Japans-speech moet oefenen? Stiekem heb ik al heel erg vaak geoefend en wordt het een beetje eentonig. Telkens "(onderwerp) wa (iets) desu". Oja, ik ging naar het feestje van de Japans club en we keken Dororo, een Japanse samurai film vol bloed en zwaarden en algemene coolheid. Het is mijn nieuwe favoriete film.
Oké, nu echt:
Hajimemashoo! (Let's begin.)
Het papier. Het papier hier is korter en dikker. Serieus! Geen A4, precies. Het verschilt niet veel, maar het verschilt.
School is leuker. Dat ligt trouwens niet aan de docenten; docenten hier hebben alleen meer tijd om de les leuk te maken, omdat ze er negentig minuten voor hebben, geen krappe vijftig. Voor een repetitie spelen we spelletjes die de lesstof behandelen en dat helpt echt. Je wordt ook meer bij de hand genomen. Minder tijd voor huiswerk trouwens!
Het schoolsysteem is minder eerlijk. De kwaliteit van een school in Oregon hangt af van hoeveel de school district betaalt ervoor, wat betekent dat rijke kinders goed les krijgen en arme kinderen minder goede lessen en materialen krijgen.
Verwachtingen. Iedereen wil een A, wat betekent dat je hoger dan 90% moet scoren telkens. Het wordt bijna van je verwacht. Boven 80% als het écht slecht gaat. Maar daaronder? Nee joh. Dat is wel erg laag. (Ik mis een systeem waar een zes acceptabel is.)
Wiskunde. Hier doen ze veel minder dingen met een rekenmachine. Meeste repetities zijn zonder rekenmachine. Zucht! (Ik sta overigens nog steeds een D.)
Waar je mag eten. Dit klinkt misschien heel raar maar ik mis echt dat je in de gang mag eten. Op school moet je per sé naar de cafeteria als je wil eten, en daar is het altijd zo druk.
Geen klassen. Je hebt geen vaste klas of mentor. Iedereen voor zichzelf! Je hebt wel een councillor. En er is een school psycholoog. Dus het is niet heel erg zoals overleven in de jungle, maar toch!
Zo, dat waren er een paar. Nu ben ik moe en ga ik mijn Japans speech verder oefenen tot ik in slaap val. Jaa ne!
Oké, nu echt:
Hajimemashoo! (Let's begin.)
Het papier. Het papier hier is korter en dikker. Serieus! Geen A4, precies. Het verschilt niet veel, maar het verschilt.
School is leuker. Dat ligt trouwens niet aan de docenten; docenten hier hebben alleen meer tijd om de les leuk te maken, omdat ze er negentig minuten voor hebben, geen krappe vijftig. Voor een repetitie spelen we spelletjes die de lesstof behandelen en dat helpt echt. Je wordt ook meer bij de hand genomen. Minder tijd voor huiswerk trouwens!
Het schoolsysteem is minder eerlijk. De kwaliteit van een school in Oregon hangt af van hoeveel de school district betaalt ervoor, wat betekent dat rijke kinders goed les krijgen en arme kinderen minder goede lessen en materialen krijgen.
Verwachtingen. Iedereen wil een A, wat betekent dat je hoger dan 90% moet scoren telkens. Het wordt bijna van je verwacht. Boven 80% als het écht slecht gaat. Maar daaronder? Nee joh. Dat is wel erg laag. (Ik mis een systeem waar een zes acceptabel is.)
Wiskunde. Hier doen ze veel minder dingen met een rekenmachine. Meeste repetities zijn zonder rekenmachine. Zucht! (Ik sta overigens nog steeds een D.)
Waar je mag eten. Dit klinkt misschien heel raar maar ik mis echt dat je in de gang mag eten. Op school moet je per sé naar de cafeteria als je wil eten, en daar is het altijd zo druk.
Geen klassen. Je hebt geen vaste klas of mentor. Iedereen voor zichzelf! Je hebt wel een councillor. En er is een school psycholoog. Dus het is niet heel erg zoals overleven in de jungle, maar toch!
Zo, dat waren er een paar. Nu ben ik moe en ga ik mijn Japans speech verder oefenen tot ik in slaap val. Jaa ne!
woensdag 31 oktober 2007
Trick or Treat
Het is vandaag 31 oktober en de kindjes beginnen aan te kloppen. Ik - ongeïnteresseerde tiener die ik ben - laat mijn moeder ervan genieten en blijf boven.
Zaterdag ging Litania naar huis na twee zalige weken. Ze gaf me voor ze weg ging een lolly, en ik moet toegeven dat dat heel cool was. Toen ik verhuisde naar Amerika vergat ik de geweldige lolly die ik in Six Flags (Walibi World) had gekocht en dat was heel tragisch. Nu kan die wond eindelijk helen.
School is druk. En daarmee bedoel ik écht druk, niet "ik heb tien wiskunde opdrachten die ik niet ga maken"-druk. Gisteren bleef ik tot 2.20 op om een project af te maken, terwijl ik er al de hele middag aan gewerkt had. Uiteraard was het wel een lang-termijn project waar ik eerder wat aan had moeten doen, maar toen had ik ook geen tijd. Oh, en voor wiskunde sta ik een D.
Een lichtpunt in mijn leven vol narigheid en streven is dat driver's ed eindelijk afgelopen is. Ik ben geslaagd voor de theorie, en nu hoef ik alleen nog maar voor het rijden zelf te slagen - wat een tijdje gaat duren, ben ik bang.
Maar goed, school heeft ook zijn leuke kanten! (Even voordat jullie denken dat ik in een donkere put van depressie en huiswerk zit.) Vandaag was ik best wel bekaf van het late opblijven, maar school viel mee; in bijna elke les kregen we snoep in verband met Halloween. Tijdens biologie gaf iedereen eten dat bij het onderwerp van hun presentatie hoorde weg; pumpkin pie, 'eye of newt' kauwgom, snickers die een uilenbal moest voorstellen, etc. Daar was ik het gigantisch mee eens, en tijdens Engels was ik het ook eens met het feit dat de docent snoep aan ons uit ging delen tijdens een proefwerk. Het glazuur op de taart (sorry, Engelse gezegdes vertalen is ronduit hilarisch) was dat de docent op een gegeven moment het lokaal uit liep en iedereen snoep naar elkaar ging gooien - terwijl we doodserieuze essays aan het schrijven waren.
Met wiskunde hadden we het over slechte grappen, en de docent vroeg een meisje om een slechte grap. Hij kreeg wat hij wilde.
"What do you call a cow that's just had a calf?"
(Zijn jullie klaar voor de grappigste conclusie aller tijden?)
"Decaffeinated."
Hahaha!
Zo, nu dat ik de kwaliteit van jullie levens met een factor van vijf verhoogd heb met die grap kan ik me zonder me schuldig te voelen over jullie gemis storten op het huiswerk wat me te wachten staat.
Happy Halloween!
Zaterdag ging Litania naar huis na twee zalige weken. Ze gaf me voor ze weg ging een lolly, en ik moet toegeven dat dat heel cool was. Toen ik verhuisde naar Amerika vergat ik de geweldige lolly die ik in Six Flags (Walibi World) had gekocht en dat was heel tragisch. Nu kan die wond eindelijk helen.
School is druk. En daarmee bedoel ik écht druk, niet "ik heb tien wiskunde opdrachten die ik niet ga maken"-druk. Gisteren bleef ik tot 2.20 op om een project af te maken, terwijl ik er al de hele middag aan gewerkt had. Uiteraard was het wel een lang-termijn project waar ik eerder wat aan had moeten doen, maar toen had ik ook geen tijd. Oh, en voor wiskunde sta ik een D.
Een lichtpunt in mijn leven vol narigheid en streven is dat driver's ed eindelijk afgelopen is. Ik ben geslaagd voor de theorie, en nu hoef ik alleen nog maar voor het rijden zelf te slagen - wat een tijdje gaat duren, ben ik bang.
Maar goed, school heeft ook zijn leuke kanten! (Even voordat jullie denken dat ik in een donkere put van depressie en huiswerk zit.) Vandaag was ik best wel bekaf van het late opblijven, maar school viel mee; in bijna elke les kregen we snoep in verband met Halloween. Tijdens biologie gaf iedereen eten dat bij het onderwerp van hun presentatie hoorde weg; pumpkin pie, 'eye of newt' kauwgom, snickers die een uilenbal moest voorstellen, etc. Daar was ik het gigantisch mee eens, en tijdens Engels was ik het ook eens met het feit dat de docent snoep aan ons uit ging delen tijdens een proefwerk. Het glazuur op de taart (sorry, Engelse gezegdes vertalen is ronduit hilarisch) was dat de docent op een gegeven moment het lokaal uit liep en iedereen snoep naar elkaar ging gooien - terwijl we doodserieuze essays aan het schrijven waren.
Met wiskunde hadden we het over slechte grappen, en de docent vroeg een meisje om een slechte grap. Hij kreeg wat hij wilde.
"What do you call a cow that's just had a calf?"
(Zijn jullie klaar voor de grappigste conclusie aller tijden?)
"Decaffeinated."
Hahaha!
Zo, nu dat ik de kwaliteit van jullie levens met een factor van vijf verhoogd heb met die grap kan ik me zonder me schuldig te voelen over jullie gemis storten op het huiswerk wat me te wachten staat.
Happy Halloween!
vrijdag 12 oktober 2007
Domme eekhoorns
Minder dan een dag tot Litania komt, dus ruim tijd voor een blog voordat ik geen aandacht meer heb voor de rest van de wereld. Er is veel gebeurd, en zoals gewoonlijk ben ik er veel van vergeten.
Ten eerste dank aan Erma en Ineke die lekkere Nederlandse dingen meegaven aan mijn vader - ik mistte speculaas en pepernoten al, terwijl ik helemaal niet zo lang zonder ben geweest. Ik zal in ieder geval geen afkicksverschijnselen krijgen met Sinterklaas nu we een voorraad hebben! En nu op naar het verhaal.
Zondagochtend ben ik met mijn moeder rond Lake Oswego geweest in de auto - terwijl ik reed. Het was heel erg leuk; de bomen zijn allemaal mooie kleurtjes rond deze tijd van het jaar en Lake Oswego is echt een prachtige plek. Aan het begin van de les terroriseerde ik mijn moeder door heel dicht op de geparkeerde auto's rechts te zitten, dat vond ze niet erg leuk. Later werd dat beter en hoefde ze zich niet zoveel zorgen te maken, gelukkig. Er was ook een moment dat een eekhoorn voor de auto sprong en de straat overstak. Een hele domme eekhoorn, maar ik reed er niet overheen. Ik kan trouwens heel goed over drempels heen rijden! Sommige dingen aan mijn auto rijden laten wat te wensen over, maar mijn vaardigheid qua drempels niet. Ik ben meester der drempels!
Goed. In driver's ed vroeg de docent om verhaaltjes over het auto rijden, dingen die je zijn overkomen enzo. Ik zei dat de eekhoorns hier dom zijn, en ik meende het. Er waren ook mensen die het eens waren trouwens - volgens mij zijn Europese eekhoorns gewoon intelligenter. Tijdens de pauze zei de docent "Nice comment about squirrels there, I liked that. American squirrels are stupid..." tegen me. Dus het is waar!
Naast eekhoorns kan ik me niet veel herinneren. Veel huiswerk en veel repetities gehad. Verder? Niet veel.
Ten eerste dank aan Erma en Ineke die lekkere Nederlandse dingen meegaven aan mijn vader - ik mistte speculaas en pepernoten al, terwijl ik helemaal niet zo lang zonder ben geweest. Ik zal in ieder geval geen afkicksverschijnselen krijgen met Sinterklaas nu we een voorraad hebben! En nu op naar het verhaal.
Zondagochtend ben ik met mijn moeder rond Lake Oswego geweest in de auto - terwijl ik reed. Het was heel erg leuk; de bomen zijn allemaal mooie kleurtjes rond deze tijd van het jaar en Lake Oswego is echt een prachtige plek. Aan het begin van de les terroriseerde ik mijn moeder door heel dicht op de geparkeerde auto's rechts te zitten, dat vond ze niet erg leuk. Later werd dat beter en hoefde ze zich niet zoveel zorgen te maken, gelukkig. Er was ook een moment dat een eekhoorn voor de auto sprong en de straat overstak. Een hele domme eekhoorn, maar ik reed er niet overheen. Ik kan trouwens heel goed over drempels heen rijden! Sommige dingen aan mijn auto rijden laten wat te wensen over, maar mijn vaardigheid qua drempels niet. Ik ben meester der drempels!
Goed. In driver's ed vroeg de docent om verhaaltjes over het auto rijden, dingen die je zijn overkomen enzo. Ik zei dat de eekhoorns hier dom zijn, en ik meende het. Er waren ook mensen die het eens waren trouwens - volgens mij zijn Europese eekhoorns gewoon intelligenter. Tijdens de pauze zei de docent "Nice comment about squirrels there, I liked that. American squirrels are stupid..." tegen me. Dus het is waar!
Naast eekhoorns kan ik me niet veel herinneren. Veel huiswerk en veel repetities gehad. Verder? Niet veel.
dinsdag 2 oktober 2007
Koken
Hallo nieuwkomers! En ik ken jullie allemaal uiteraard nog. Pfft, mensen vergeten is voor losers. Oh, en ik weet lekker wel de betekenis van de moeilijke Nederlandse woorden die ik gebruik! Pleonastisch was een uitzondering. Wat klinkt dat woord toch ook idioot, daarom kende ik hem vast niet.
Goed, zaterdag ging ik naar een kook-activiteit met mensen uit de international, Spanish en de French club. Het was heel erg leuk! We maakten iets wat smaakte en aanvoelde als friet uit iets dat eruit zag als een banaan, hoe cool is dat? Jammer genoeg ben ik de naam vergeten. Daarnaast was er een chocolade fondue met stukjes aardbei en stukjes banaan om erin te dopen. Er was ook een kaas fondue maar kaas fondues zijn onheilige abominaties die nooit uitgevonden hadden moeten worden.
Verder is school af en toe echt leuk. Het schommelt heel erg, maar de hoeveelheid huiswerk is vrij stabiel - op een slechte manier. Hopelijk overleef ik het hier lang genoeg om jullie zwoele gezichten ooit nog terug te zien.
Sayoonara!
Goed, zaterdag ging ik naar een kook-activiteit met mensen uit de international, Spanish en de French club. Het was heel erg leuk! We maakten iets wat smaakte en aanvoelde als friet uit iets dat eruit zag als een banaan, hoe cool is dat? Jammer genoeg ben ik de naam vergeten. Daarnaast was er een chocolade fondue met stukjes aardbei en stukjes banaan om erin te dopen. Er was ook een kaas fondue maar kaas fondues zijn onheilige abominaties die nooit uitgevonden hadden moeten worden.
Verder is school af en toe echt leuk. Het schommelt heel erg, maar de hoeveelheid huiswerk is vrij stabiel - op een slechte manier. Hopelijk overleef ik het hier lang genoeg om jullie zwoele gezichten ooit nog terug te zien.
Sayoonara!
Abonneren op:
Posts (Atom)